مشهد را در نظر میگیرم. شهری مقدس، با حرمی که پناهگاه دلهای مضطرب است و منارههایی که نماز و دعا را به آسمان میبرند.
به گزارش تابناک، شهر مشهد با شرایطی که دارد و با حضور آیتالله علمالهدی، انتظار میرود الگویی از همدلی، همراهی و درک متقابل بین نسلها باشد. اما این روزها، آمارهای نگرانکنندهای از این شهر به گوش میرسد؛ گزارشهایی حاکی از حضور چشمگیر نوجوانان و دانشآموزان دبیرستانی در میان بازداشتشدگان حوادث اخیر. این تصویر، با تصویر آرمانی شهری که باید بیش از هر جای دیگر، جوانانش در آغوش امید و معنویت رشد کنند، همخوانی ندارد. انگار جایی از کار می لنگد.
چرا چنین؟!
سوال اصلی اینجاست: در شهری با این پشتوانه معنوی قوی، چرا بخشی از جوانان و نوجوانان، به جای احساس پیوند و همراهی، احساس بیگانگی و در حصار بودن میکنند؟ طبیعی است که مشکلات اقتصادی مانند بیکاری و کمبود فرصتها، نقش بزرگی دارد. اما به نظر میرسد مسئله عمیقتر است. گویا شکافی بین فضای ذهنی و نیازهای روحی نسل جوان، با فضاهای رسمی و در دسترس جامعه افتاده است.
این شهر به ما میگوید: نادیده گرفتن فریاد یک نسل، حتی اگر آن فریاد هنوز به زبان نیامده باشد، معنا باشد که یک جای کار اساسی میلنگد. و این زنگ خطری است برای همه کسانی که دلسوز این شهر و آینده آن هستند. نادیده گرفتن این نشانهها، تنها آتش را زیر خاکستر پنهان میکند، و خاکستر دیر یا زود شعلهور میشود.
از نو ببینید
مشهد، قصه تمام شهرهایی است که در آنها همچنان عده ای هستند که چیزی غیر از دریافت خود را، برنمی تابند. تبعاتش هم گریبانگیر کل جامعه می شود.
یک بار داستان را از نو مرور کنید، درصد مختصری هم به دیگران حق بدهید و فضا بدهید تا حرف بزنند و ایده هایشان را بگویند تا شاید گشایشی در کار باشد. بعد از آن همه سحن گفتن در منابر، یک بار هم به حرف دیگران گوش باید گوش داد. به امتحانش می ارزد. وگر نه همچنان باید در انتظار فوران حرف ها از روزنه های آتشفشانی باشیم.
منبع: تابناک
