به گزارش تابناک، هیچچیز ناگهانی نبود. این یک اتفاق لحظهای یا تصادفی نبود. از همان لحظهای که این پرندهها وارد محدوده شدند، زیر نظر بودند. آسمان ساکت بود، اما زیر این سکوت، یک شبکه کامل در حال کار بود؛ رادارها، دیدهبانیها، تحلیل مسیر، تشخیص الگو. اینجا دیگر مثل جاهای دیگر نبود که بشود راحت وارد شد، زد و برگشت.
اولین اشتباه آنها همین بود؛ تصور کردند هنوز همان بازی قدیمی در جریان است.
یکی از این جنگندهها، F-۱۵E Strike Eagle بود؛ پرندهای که سالها با آن عملیات کرده اند ، بمباران کردهاند و بدون دردسر برگشتهاند. در کنارش، گزارشها از سقوط یک A-۱۰ Thunderbolt II هم میگوید؛ هواپیمایی که به زره و مقاومتش معروف است، به اینکه حتی با آسیب هم برمیگردد. اما این بار، قصه فرق داشت.
این بار، هدف فقط دیدن نبود؛ شکار بود.
رهگیری از چند لایه انجام شد. مسیرها خوانده شد، ارتفاعها بررسی شد و در لحظهای که کمترین انتظار وجود داشت، قفل نهایی بسته شد. این یعنی دیگر خبری از فرار ساده نیست. وقتی چند جهت همزمان وارد عمل شوند، حتی پیشرفتهترین جنگنده هم فرصت واکنش درست پیدا نمیکند؛ و بعد، همان لحظهای که همهچیز را عوض میکند؛ برخورد.
در چند ثانیه، برتری تبدن ایران؛ وقتی شکارچیها جای شکار نشستند” src=”https://cdn.tabnak.ir/files/fa/news/1405/1/15/2274359_444.jpg” alt=”سقوط در آسمان ایران؛ وقتی شکارچیها جای شکار نشستند” width=”600″ height=”338″>
نشانهای از اینکه آن تصویری که سالها ساخته شده بود، دیگر کامل نیست. اینکه آسمان منطقه، دیگر یکطرفه نیست. اینکه هر ورود، ممکن است به خروجی تبدیل شود که هیچکس انتظارش را نداشته باشد.
در دل این اتفاق، یک تصویر ماندگار شکل گرفته؛ تصویری از جنگندهای که با اطمینان وارد میشود و در سکوت سقوط میکند. تصویری که بیشتر از هر تحلیل و گزارشی، حرف میزند؛ و حالا، در همان زمین، جستوجو ادامه دارد.
نه فقط برای پیدا کردن یک خلبان، بلکه برای تثبیت یک واقعیت:
اینجا دیگر آسمان امنی برای کسی نیست در اصل برای هیچ متخاصمی امن نیست !