به گزارش تابناک؛ در میانه جنگی که پر از نامهای بزرگ و تجهیزات سنگین است، گاهی یک پرنده کوچک، آرام و بیصدا، بیشتر از هر جنگندهای معادله را بههم میزند. «حدید» دقیقاً از همان جنس است؛ پهپادی که نه برای نمایش، بلکه برای ماندن در میدان، دیدن و در نهایت زدن ساخته شده. حالا در دل همین درگیریها، روایتها از حضور فعالش در کنار دیگر پهپادهای تهاجمی ایران خبر میدهند؛ حضوری که هم نقش چشم را بازی میکند و هم در لحظه لازم، خودش تبدیل به ضربه نهایی میشود.
وقتی از پهپاد حرف میزنیم، خیلیها هنوز ذهنشان میرود سمت پرندههایی که فقط تصویر میگیرند و برمیگردند. اما میدان جنگ امروز مدتهاست از این مرحله عبور کرده. حالا پهپادها یا شکارچیاند، یا مهمات. یا میبینند و هدایت میکنند، یا مستقیم میزنند. «حدید» جایی بین این دو ایستاده؛ و همین، آن را خطرناک میکند.
حدید در ظاهر یک پهپاد سبک با طراحی ساده است، اما پشت همین سادگی، یک منطق عملیاتی دقیق خوابیده. بدنهای با سطح مقطع راداری پایین، توان پرواز در ارتفاعات مختلف، و مهمتر از همه، ماندگاری قابل قبول در آسمان. این یعنی میتواند برای مدت زمان مناسبی در منطقه بماند، مسیرها را رصد کند، الگوهای حرکت را بفهمد و بعد، در لحظهای که باید، وارد فاز بعدی شود.
این یعنی جنگ دیگر خطی نیست؛ شبکهای شده.
حدید در این شبکه، یک گره فعال است. هم میبیند، هم منتقل میکند، هم در صورت نیاز، میزند. و این «در صورت نیاز» همان چیزی است که آن را غیرقابل پیشبینی میکند. دشمن نمیداند پرندهای که روی سرش است، فقط نگاه میکند یا چند ثانیه بعد تبدیل به تهدید مستقیم میشود.
در نهایت، اگر بخواهیم تصویر روشنی از حدید داشته باشیم، باید آن را نه صرفاً یک پهپاد، بلکه یک ابزار انعطافپذیر در میدان در نظر بگیریم. ابزاری که میتواند نقشهای مختلف را بسته به شرایط بازی کند. و همین ویژگی است که باعث شده در این درگیریها، نامش کنار دیگر ابزارهای تهاجمی مطرح شود.
در آسمانی که پر از صدا و دود و رد موشک است، چیزی هست که آرام حرکت میکند. نه دیده میشود، نه جدی گرفته میشود، تا وقتی که خیلی دیر شده. آنوقت است که میفهمی جنگ فقط با آن چیزی که میبینی تعریف نمیشود. گاهی با چیزی تعریف میشود که تا لحظه آخر، فقط یک سایه بوده.