به گزارش مجله خبری نگار، حکومت، هم اعلام بیطرفی کرد و هم کارشناسان آلمانی را که بهانه حمله به ایران بودند اخراج کرد؛ اما هیچکدام جلوی اشغال کشور را نگرفت؛ چراکه تصمیم از قبل گرفته شده بود و اساساً ارادهای برای مقاومت در برابر ارتش متفقین وجود نداشت. ازسویدیگر، رضا میرپنج را خود غرب با کودتا روی کار آورده بود و بهصورت پیشفرض، «نباید مقاومت میکرد و نکرد». درحالیکه ایران از شمال و جنوب تحت تهاجم قرار گرفته بود، همه منتظر حرکتی توسط بازوی نظامی کشور بودند که؛ اما این بازوی فلج، کمتر از سه ساعت کشور را تقدیم متجاوزین کرد. در واقع هیچ انگیزه و امیدی در نظامیان و مردم وجود نداشت که حس مقاومت را در دل آنها بجوشاند. بااینحال جمهوری اسلامی برای سه ژاندارمی که در آن زمان، حدود ۴۸ ساعت مقابل ارتش شوروی روی پل فلزی رود ارس در مرز جلفا مقاومت کردند، تندیس یادبود ساخت و روایت غیرتمندی آنها در دفاع از تمامیت ارضی ایران تا امروز تکرار میشود. آنها سربازان دوره پهلوی بودند و ایستادگیشان پای ایران کافی بود تا مورد تقدیر جمهوری اسلامی هم قرار گیرند. موردی که در جنگهای اخیر علیه ایران بهصورت برعکس دیده شد و پهلویپرستان نهتنها دشمن را به حمله علیه ایران دعوت کردند که حتی سربازانی که در راه دفاع از تمامیت ارضی کشور به شهادت میرسیدند را هم مورد اهانت قرار دادند.