به گزارش تابناک؛ جنگ را همیشه با دود و آتش میشناسند، اما آنجا که واقعاً سرنوشتش نوشته میشود، اتاقهایی است که هیچکس نمیبیند. در روزهایی که آتشبس روی کاغذ آمده، در دل همان اتاقها، یک مغز زخمی در حال ترمیم است؛ مغزی که اگر دوباره درست کار کند، میتواند کل میدان را برگرداند. 
در روزهای اول جنگ، همه چیز سریع اتفاق افتاد. آنقدر سریع که حتی برخی از تصمیمها، قبل از کامل شدن اطلاعات گرفته میشد. فشار، سنگین بود. نه فقط روی نیروها، بلکه روی همان شبکهای که باید تصمیم بگیرد، هماهنگ کند و واکنش نشان دهد. شبکه فرماندهی و کنترل، جایی که اگر حتی برای چند دقیقه دچار اختلال شود، اثرش در کل میدان پخش میشود.
آمریکا و اسرائیل این را خوب میدانستند. به همین دلیل، تمرکزشان فقط روی انهدام فیزیکی نبود. آنها دنبال مغز بودند. حملات سایبری، تلاش برای نفوذ، ایجاد اخلال در ارتباطات، فشار روی گرههای کلیدی شبکه. هدف این بود که تصمیمگیری کند شود، یا بدتر، اشتباه شود.
در بعضی لحظات، این فشار خودش را نشان داد. تأخیرها، قطع ارتباطهای کوتاه، نیاز به تصمیمگیری در شرایط ناقص. اما جنگ همین است؛ هیچوقت منتظر نمیماند تا همه چیز کامل باشد.
حالا در این آتشبس، آنچه در حال رخ دادن است، یک بازار را میبینند، اما این شبکه پنهان را نه. در حالی که اگر این درست کار نکند، هیچکدام از آن چیزهایی که دیده میشود، معنا ندارد.
آتشبس، برای این مغز زخمی، یک فرصت است. فرصتی برای نفس کشیدن، برای ترمیم، برای قویتر شدن؛ و اگر این ترمیم درست انجام شود، دور بعدی جنگ، دیگر شبیه قبلی نخواهد بود.
اینبار، تصمیمها سریعتر خواهند بود. خطاها کمتر؛ و واکنشها، دقیقتر؛ و در جنگ، همین چند ثانیه تفاوت، گاهی همه چیز است.