پژوهشگران حوزههای فرهنگی زنان و سینما هشدار میدهند که زن در روایتهای امروز بیش از آنکه به عنوان شخصیتی واقعی و تاریخمند دیده شود به ابزاری برایپیشبرد داستان تبدیل شده و تصویر او در آثار مرتبط بهجنگ بیشتر به سمت طنز و سطحیسازی رفته است. آنان تأکید کردند بازگشت به واقعیت تنها با پژوهش عمیق و شناخت درست از مفهوم ایثار ممکن است.
جوان آنلاین: دومین نشست علمی پژوهشی جشنواره با موضوع «زنان و ایثار؛ بازنمایی نقش زن و خانواده در سینمای ایثار» در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی برگزار شد.
دکتر سمیه سادات شفیعی، مشاور زنان معاونت فرهنگی اجتماعی وزارت علوم که به صورت برخط در نشست حضور داشت یکی از مهمترین حوزههایی که در سینمایاجتماعی ایران کمتر دیده شده، را نقش زنان پرستار در دوران جنگ نام برد.
او با اشاره به اینکه آنچه امروز درباره این زنان میدانیمبسیار محدود است، گفت: خودِ آن نسل تمایلی به بازگوییتجربههایشان نداشتند. از نگاه آنان، روایت آنچه کردهاند نوعی خودنمایی تلقی میشد و با اخلاق دینی و فروتنیشخصیشان سازگار نبود. از سوی دیگر، با پایان یافتنجنگ و غلبه روایت مردانه از میدان نبرد، نقش زنان پرستار و امدادگر به تدریج کمرنگ شد و در حافظه عمومی جایچندانی پیدا نکرد.
مشاور زنان معاونت فرهنگی اجتماعی وزارت علوم تاکید کرد: این شرایط درحالی است که پرستاران دهه شصت شخصیتهایی مقتدر، متخصص و فداکار بودند، در این آثار نوستالژیک اغلب به تیپهایی سادهسازیشده و طنزآمیز تبدیل شدهاند. بازنمایی نادرست اگر ادامه پیدا کند نه تنها از قداست موضوع میکاهد بلکه ممکن است آن را بیارزش جلوه دهد. آنچه نیاز داریم نگاهی باز و واقعگرایانه است که هم شأن انسانی این زنان را بازتاب دهد و هم نقش تاریخی آنها را از حاشیه به متن برگرداند.