به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «هند الانصاری» در مقالهای در «میدل ایستای» به بررسی جنگ اخیر و حضور نیروهای آمریکایی در کشورهای عربی خلیج فارس پرداخته است.
او از تجربه زندگی خود در قطر در این روایت بهره میبرد. ترجمه این مقاله در ادامه آمده است.
در دهههای ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، حضور نیروهای آمریکایی در فضاهای عمومی قطر چگونه ریتم عادی زندگی را بر هم میزد. در حالی که کشور همواره متنوع بوده و مردم رفتوآمد کرده و در پسزمینه محو میشدند، سربازان آمریکایی هرگز کاملاً نتوانستند اینگونه باشند.
دیده شدن آنها غیرقابل چشمپوشی بود. آنها در مراکز خرید و سوپرمارکتها مشاهده میشدند، با پیراهنهای چروکیدهشان که درون شلوارهای جینشان که درست زیر شکمشان قرار داشت، فرو کرده بودند. خالکوبیهای بزرگ روی آستینها را، و کلاههایی که پایین کشیده شده بودند و عینکهای آفتابی اوکلی روی آنها قرار داشت.
در آن زمان، واقعاً نمیفهمیدم چه میبینم. یادم نیست کی برای اولین بار در مورد پایگاههای آمریکایی یا وظیفه آنها یاد گرفتم. اما حتی در کودکی، حضور این سربازان احساس متفاوتی داشت، تقریباً تئاتری. آنها با آسودگیای که مرز با احساس استحقاق داشت، در فضاهای عمومی حرکت میکردند.
سالها طول کشید تا بفهمما به مردم ساکن در آنجا تعمیم نداد.
این لحظه باید یک نقطه عطف باشد – یک هشدار جدی که امنیت واقعی را نمیتوان از طریق لابی گری یا نزدیکی به قدرت آمریکا خرید. در آینده، شورای همکاری باید به درون خود، و به سوی منطقه، بنگرد تا نوع دیگری از ثبات را پیدا کند؛ ثباتی که به چشماندازی استراتژیک برای دیگران بودن متکی نباشد.
افسانه محافظت از بیرون به پایان رسیده است. وظیفه واقعی اکنون ساختن آیندهای است که در آن جوامع ما دیگر به عنوان پسزمینههای مصرفشدنی برای جنگ دیگران مورد رفتار قرار نگیرند.