آیا میتوان در دل به نابودی سرزمین پدری رضایت داد و همزمان، خود را شهروند آن خواند؟
به گزارش تابناک، در ماههای اخیر، شاهد اظهارنظرهای تأسفباری از سوی برخی ایرانیان مقیم خارج بودهایم که از فراز نشستهای مجازی و تریبونهای رسانهای، خواستار حمله نظامی به ایران، تحریمهای فلجکننده یا دخالت مستقیم نیروهای خارجی میشوند. این افراد در حالی که از مزایای پاسپورت ایرانی و تعلق حقوق شهروندی بهرهمندند، عملاً به دشمنی علنی با تمامیت ارضی و امنیت هموطنان خود برخاستهاند. پرسش اینجاست که مرز میان نقد سیاسی و خیانت به کشور کجاست و چگونه میتوان تابعیتی را حفظ کرد که بنیانهای آن هر روز با تبرِ جنگطلبیِ گوینده اش تضعیف میشود؟
پیوندی گسسته
تابعیت، پیوندی دوجانبه میان فرد و دولت است که حقوق و مسئولیتهایی را برای هر دو طرف به ارمغان میآورد. این رابطه صرفاً یک موقعیت اداری یا دارا بودن یک گذرنامه نیست، بلکه وفاداری متقابل و التزام عملی به منافع ملی را ایجاب میکند. در این میان، پدیدهای تأملبرانگیز در محافل رسانهای برونمرزی خودنمایی میکند: ایرانیانی که با استقرار در خارج از کشور، رسماً خواهان مداخله نظامی قدرتهای بیگانه و فروپاشی امنیت سرزمین مادری خویش بوده و هستند.
هربار که تهدید نظام جنگ علیه ایران میدمد، عجیب نیست که با چنین اقداماتی مواجه شود.
در ایالات متحده آمریکا، اگر شهروند آمریکایی (چه متولد آمریکا یا خارج از آن، از جنگ یا حمله نظامی خارجی علیه کشور خود حمایت کند – مانند درخواست حمله به خاک آمریکا، همکاری با دشمنان خارجی در زمان جنگ، یا ترویج اقدامات تروریستی علیه منافع ملی – دولت فدرال ابزارهای قانونی محدودی برای برخورد دارد. jاما وزارت خارجه آمریکا میتواند پاسپورت را برای دلایل امنیت ملی لغو کند. حتی بدون محکومیت قضایی. این تنها یکی از قوانین آمریکا در برابر شهروندان خائن خود است.