رجز خواندن در میدان نبرد، یعنی انفجار چیزی به نام اعتماد به نفس که معمولا در برابر دشمن – که چه بسا از نظر فنی قوی تر هم است-، خوانده می شود و توان فنی دشمن را به وسیله نیرویی درونی و اعتقادی عمیق به سخره می کشد.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، صدا از میان کوچه و فضای مجازی نیمه جان؛ از پس کوچه های شهر بلند شد؛ صدایی که نه اهل سازش بود و نه سکوت. صدای مادری بود که درست مثل مادر وهب در صحرای کربلا، پشت در خانه ایستاده بود و فرزند دلاورش را برای ایستادن در برابر متجاوز، بدرقه می کرد.
آن فیلم کوتاه، چنان شعله ای در دلها انداخت که سوختِ آن، تا دورترین نقاط این سرزمین رسید. فیلم کوتاه از مادر اردبیلی که تازه از بیمارستان آمده بود و در داغ رهبر شهیدش، اتش به لب داشت. می گفت: مثل مادر وهب، فرزندم را فدای رهبرم می کنم و آنچه را که داده ام هرگز پس نمی گیرم. می گفت: روز عاشورا نبودم، امروز که هستم… خدا شاهد است نمی گذارم این پرچم بر زمین بماند. سپس مرگ بر خاین و مرگ بر امریکا و اسرائیل سر می داد.
اما این، تنها یک صدا نبود. این، طنین یک همه پرسی حماسی بود که در شهرهای مختلف ایران، هر بار با لهجه ای شیرین و آهنگی متفاوت، تکرار شد.
آن لحظه که فیلم در فضای مجازی پخش شد، بسیاری، بی اختیار به یاد مادران دوران دفاع مقدس افتادند؛ زنانی کهاسی ما یکی از مهارتهای پهلوان زباندانی او بوده است و پهلوانان همیشه یک رجزخوانی قبل از نبرد داشتهاند. البته رجز خوانی در اصطلاح عامیانه، به معنای حرف بی عمل و گنده گویی هم به کار می رود. اما در معنای اصلی، اتفاقا بار معنایی مثبتی دارد و از اعتماد به نفسی کارآمد در برابر دشمن روایت می کند.
واقعیت این است که در جنگی که تمام ابزارهایش علیه یک ملت به کار گرفته شده، زنان ایرانی با تکیه بر میراث گرانسنگ عاشورا و میهن دوستی، انگار پرقدرت ترین پدافند غیرعامل را تشکیل داده اند. مادرانی که در سخت ترین شرایط، پرچمدار غیرت و حماسه بودند؛ مادرانی که نامشان در تاریخ این سرزمین، در کنار شیرزنان کربلا، جاودانه خواهد ماند.