به گزارش تابناک؛ وقتی از میگ-۲۹ حرف میزنیم، در واقع داریم از محصولی حرف میزنیم که در اوج جنگ سرد متولد شد. شوروی به یک جنگنده سبک، چابک و خط مقدم نیاز داشت که بتواند در نبرد نزدیک، مقابل رقبای غربی مثل F-۱۶ و F-۱۵ بایستد. نتیجه شد همان چیزی که بعدها در جهان به نام Fulcrum شناخته شد؛ جنگندهای با دو موتور، بدنهای فشرده و تمرکز کامل روی مانورپذیری.
برای ایران، ورود این جنگنده به یک مقطع خاص تاریخی برمیگردد. اواخر دهه ۶۰ شمسی، زمانی که جنگ ایران و عراق تازه تمام شده بود و نیروی هوایی نیاز به بازسازی داشت. در همان سالها، ایران موفق شد تعدادی میگ-۲۹ از شوروی خریداری کند. با تلاش های فرمانده وقت نیروی هوایی تیمسار منصور ستاری ،این اولین بار بود که یک جنگنده نسل چهارم روسی وارد خدمت رسمی در نیروی هوایی ایران میشد.
اما داستان به همینجا ختم نشد. در جریان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، تعدادی از جنگندههای عراقی، از جمله میگ-۲۹ها، برای فرار از حملات ائتلاف به ایران پناه آوردند. این اتفاق، ناخواسته تعداد این جنگندهها را در ایران افزایش داد. البته این پرندهها وضعیت عملیاتی یکسانی نداشتند و نگهداری و یکپارچهسازی آنها خودش یک چالش جدی بود.
شاید اگر در شرایط عادی بود، این جنگنده سالها پیش بازنشسته میشد. اما شرایط ایران عادی نیست. همین باعث شده که این پرنده، با همه سن و سالش، هنوز پرواز کند؛ و شاید همین، مهمترین بخش داستان باشد. نه اعداد، نه مشخصات، بلکه این واقعیت که یک جنگنده طراحیشده برای جنگ سرد، هنوز در آسمان قرن بیستویکم حضور دارد. نه بهخاطر اینکه بهترین است، بلکه، چون هنوز لازم است.