به گزارش مجله خبری نگار، برای بسیاری از ما، نخستین مواجهه با هنر نگارگری نه در گالریهای تاریک و مدرن، بلکه روی دیوارهای صمیمی خانههای پدری یا در صفحات کتابهای مذهبی رخ داده است؛ تصویری از اسبی زخمی، خسته و سر به زیر افکنده، یا آهوانی پناهجو در پیشگاه مردی نورانی. این تصاویر که در عمق حافظه جمعی ما رسوخ کردهاند، امضای هنرمندی را بر خود دارند که توانست مرز میان هنر نخبگانی و زندگی روزمره مردم را بردارد. محمود فرشچیان، فراتر از یک نقاش یا استادکار، معمار هویت بصری معاصر ایران است. او در دنیایی که با سرعت به سمت فرمهای انتزاعی و بیوطن حرکت میکرد، پناهگاهی از جنس رنگ، نور و خطوط منحنی آفرید تا روح سنت را در کالبد جهان مدرن زنده نگه دارد. آثار او روایتگر پیوند عمیق انسان با امر قدسی و عرفانی است؛ پیوندی که نه در قالب کلمات، بلکه در قالب فرمهایی شناور و بیآرام خودنمایی میکند. فرشچیان با تکیه بر سنتهای بصری گذشته و درک نیازهای عاطفی روزگار خویش، نگارگری را از یک هنر موزهای، به بخشی جدانشدنی از سبک زندگی، ایمان و تخیل خلاق ایرانیان تبدیل کرد.