علیرغم غنای میراث حکمی و سنتهای منطقی در تمدن ایرانی–اسلامی، فقدان مکانیسمهای «نهادیسازی دانش» منجر به تضعیف پیوند میان مخازن معرفتی و فرآیندهای تصمیمسازی شده است.
یادداشت مهمان_حسن عبدی پور، استاد تاریخ و فرهنگ: یکی از بحرانهای کلان در زیستبوم حکمرانی ایران معاصر، پدیده «تصلب ساختاری» و دکاپلینگ (Decoupling) یا همان گسست میان «عقلانیت نظری» (Theoretical Rationality) و «عقلانیت ابزاری-اجرایی» (Instrumental Rationality) است. علیرغم غنای میراث حکمی و سنتهای منطقی در تمدن ایرانی–اسلامی، فقدان مکانیسمهای «نهادیسازی دانش» منجر به تضعیف پیوند میان مخازن معرفتی و فرآیندهای تصمیمسازی شده است.
این نوشتار با رویکردی مسئلهمحور، بر ضرورت ب: ایجاد چارچوبهای مفهومی واحد برای گفتمان علمی و اجرایی.
نهادیسازی استدلال: تبدیل برهانمحوری به یک «الزام بوروکراتیک» در دستگاههای تصمیمساز.
بومیسازی مدلهای توسعه: استخراج الگوریتمهای تصمیمگیری از بطن حکمت ایرانی برای مواجهه با مسائل پیچیده عصر حاضر.
این رویکرد، نه در پی بازگشت نوستالژیک به گذشته، بلکه در صدد استخراج «منطق درونی» یک تمدن برای مهندسی آیندهای خردپذیر و پایدار است.
سیده فاطمه سادات کیایی