به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «تریتا پارسی» معاون اجرایی اندیشکده آمریکایی کوئینسی در مقالهای نوشته است: «(جمعه اول خرداد) نوشتم که آمریکا و ایران در آستانه توافق هستند. چند ساعت پیش (شنبه دوم خرداد)، ترامپ با یک پست بهطور غیرمعمول منظم در تروث سوشال — از نظر دستوری منسجم، از نظر دیپلماتیک سنجیده، و به طور قابلتوجهی خالی از نمایشهای همیشگی او یا تحقیر تشریفاتی طرف مقابل — به نظر میرسید که این موضوع را تأیید کرد.
این خویشتنداری مهم است. برخلاف اعلامیههای قبلی او درباره پیشرفتهای خیالی، این بیانیه لحن یک سیگنال دیپلماتیک جدی را داشت نه بیانضباطی سیاسی. زمانبندی آن، علاوه بر این، به نظر میرسید از ملاحظات بازار یا نمایشهای داخلی جدا باشد. منابع من در تهران نیز تأیید میکنند که یک پیشرفت بزرگ حاصل شده است، هرچند که هنوز به تأیید نهایی بستگی دارد — دقیقاً همانطور که ترامپ اشاره کرد.
پس همه اینها به چه معناست؟ ما واقعاً از کلیات این توافق چه میدانیم؟ نقش بازیگران منطقهای در تضمین این پیشرفت چقدر مهم بود، و چه چیزی بیربطی تقریباً کامل اروپا در این فرآیند را توضیح میدهد؟ اگر این ترتیب صرفاً یک یادداشت تفاهم باشد، با ورود مذاکرات به مرحله دوم، آسیسی ترامپ را برای ارائه توافق در داخل کشور تضعیف کند!
توییت اخیر سخنگوی وزارت امور خارجه ایران که نتیجه جنگ ترامپ را با تلاشهای ناموفق رومیان برای تسخیر امپراتوری ساسانی ایران مقایسه میکند، نمونه بارز این موضوع است. صرف نظر از جذابیت داخلی آن در ایران، چنین عباراتی درست در لحظهای که بیشترین نیاز به خویشتنداری و ابهام استراتژیک وجود دارد، خطر سختتر کردن مخالفت در واشنگتن را دارد.
در نهایت، برای موفقیت مذاکرات فاز دوم — و برای اینکه هر توافقی پایدار باشد — هر دو طرف باید بتوانند ادعای پیروزی کنند.»