تابآوری روانی به معنای توانایی فرد برای سازگاری با شرایط دشوار، بازیابی تعادل روانی و ادامه مسیر رشد است. در مورد کودکان، این مفهوم اهمیت ویژهای دارد.
یادداشت مهمان- محمدمهدی سیدناصری، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان: در مواجهه با بحرانهای عمیق اجتماعی و امنیتی، نخستین واکنش کودک، تجربهای از ترس، ناامنی و بیثباتی است؛ تجربهای که اگر بیپاسخ بماند، میتواند به اضطراب مزمن، احساس بیقدرتی و حتی گسست هویتی منجر شود. با این حال، همه کودکان به یک شکل واکنش نشان نمیدهند. برخی در برابر فشارهای شدید روانی فرو میریزند، اما برخی دیگر، بهگونهای شگفتانگیز، توان سازگاری، بازسازی و حتی رشدو احساس تعلق شکل گیرد، میتوان به آیندهای مقاوم و پایدار امید داشت. فرهنگ مقاومت، در بستر ایران، ظرفیتی غنی برای تحقق این هدف دارد. این فرهنگ میتواند به کودکان بیاموزد که در برابر سختیها خم نشوند، بلکه با درک، معنا و امید، از آن عبور کنند. در نهایت، تابآوری نه به معنای انکار رنج، بلکه به معنای توان زیستن و رشد کردن در دل آن است.
جانم فدای ایران سربلند…
زینب آزاد