میگویند خلبانها از همان کودکیشان نگاه به آسمان دارند. از همان کودکی هرگاه هواپیمایی از فراز آسمان رد میشود را دنبال میکنند و در دلشان آرزویی دور و دراز برق میزند که یعنی ما هم میتوانیم روزی سوار یکی از همین هواپیماها شویم و به ما خلبان بگویند.
جوان آنلاین – میگویند خلبانها از همان کودکیشان نگاه به آسمان دارند. از همان کودکی هرگاه هواپیمایی از فراز آسمان رد میشود را دنبال میکنند و در دلشان آرزویی دور و دراز برق میزند که یعنی ما هم میتوانیم روزی سوار یکی از همین هواپیماها شویم و به ما خلبان بگویند.
دوران کودکی زندهیاد محمود ضرابی نیز با همین رویاها گذشت. عشق به پرواز و خلبانی از همان کودکی در وجودش بود و وقتی در کوچه پس کوچههای کرمان، هواپیمایی را در آسمان میدید با خودش میگفت: «واقعا روزی میرسد که من کنار این هواپیماها بایستم و عکس بیندازم؟» و خاطره آن روزها را اینگونه بازگو میکند: «یعنی تا این حد برایم رویا بودم، این که مسافرش باشم که غیر قابل تصور بود و این که روزی خودم به عنوان خلبان پشت فرمانش بنشینم اصلا برایم غیر ممکن بود، ولی این موضوع در ضمیر ناخود آگاهم بود که اگر انسان اشرف مخلوقات است پس همه چیز برایش ممکن است.»
محمود ضرابی خیلی زود به آرزویش میرسد و در دهه ۴۰ خلبان جنگنده اف ۴ میشود. او زیرنظر ماهرترین خلبانها دورههای آموزشی را میگذراند و به خاطر علاقه و استعدادی که از خود نشان میدهد، به عنوان یکی از بهترین خلبانان ایرانی در آن مقطع شناخته میشود. محمود ضرابی خیلی زود به آرزویش میرسد و در دهه ۴۰ خلبان جنگنده اف ۴ میشود. او زیرنظر ماهرترین خلبانها دورههای آموزشی را میگذراند و به خاطر علاقه و استعدادی که از خود نشان میدهد، به عنوان یکی از بهترین خلبانان ایرانی در آن مقطع شناخته میشود.
رودررو با دشمن