دکتر مهدی حمزهپور، با اشاره به اینکه در پارادایمهای نوین امنیت، جنگها دیگر محدود به تخریب زیرساختهای سخت نیستند، اظهار داشت: هرگاه حملهای متوجه هویت جمعی، انسجام اجتماعی یا ادراک عمومی طراحی شود، جنگ در همپوشانی «فناوری نرم» و «فناوری سخت» معنا مییابد. در این میان، حضور گسترده مردم را میتوان «فناوری حضور اجتماعی» نامید که بهمثابه سپر روانی-اجتماعی عمل میکند.
جوان آنلاین: عضو هیئت علمی دانشکده مدیریت دانشگاه امام صادق (ع) تهران، حضور گسترده و خودجوش مردم در خیابانها و میادین در روزهای جنگ تحمیلی و درگیریهای اسفند ۱۴۰۴ و در ابتدای سال ۱۴۰۵ و بعد از آن تا کنون را نه یک واکنش غریزی، بلکه «فناوری نرم اجتماعی حضور» و مکانیسم دفاعی مؤثر در برابر جنگ شناختی و اغتشاشات توصیف کرد.
دکتر مهدی حمزهپور، با اشاره به اینکه در پارادایمهای نوین امنیت، جنگها دیگر محدود به تخریب زیرساختهای سخت نیستند، اظهار داشت: هرگاه حملهای متوجه هویت جمعی، انسجام اجتماعی یا ادراک عمومی طراحی شود، جنگ در همپوشانی «فناوری نرم» و «فناوری سخت» معنا مییابد. در این میان، حضور گسترده مردم را میتوان «فناوری حضور اجتماعی» نامید که بهمثابه سپر روانی-اجتماعی عمل میکند.
وی با تشریح سه کارکرد کلیدی این فناوری خاطرنشان ساخت: نخست «شکستن شَبَحِ ترس» که دشمن در جنگ ترکیبی با ایجاد توحُّشِ تنهایی، مقاومت مردم را تضعیف میکند، اما حضور جمعی، این توهُّمِ تنهایی را از بین میبرد. دوم «بازدارندگی پیشدستانه» که هزینه اقدام خرابکارانه را به شدت افزایش میدهد و سوم «تثبیت روایت رسمی قدرت» که با حضور فیزیکی مردم، روایت کاذب تقابل حکومت و مردم را خنثی میسازد.
مزیت راهبردی: عدم قطعیت در برابر سناریوهای دشمن