به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، در ماههای اخیر، تحولات پرتنش منطقه خاورمیانه و بهویژه جنگ اخیر علیه جمهوری اسلامی ایران، بازتاب گستردهای در عرصه دیپلماسی جهانی داشته است. در این میان، مواضع کشورهای اروپایی بهویژه قدرتهای اصلی اروپایی از زوایای مختلفی مورد تحلیل قرار گرفته است؛ از تفاوتهای ظریف در رویکرد لندن، پاریس، برلین، مادرید، رم و سایر کشورها نسبت به تهران گرفته تا اجماع کلی اروپا بر عدم مشروعیت جنگ با اتکا و بهرهگیری از حقوق بین الملل، منافع ملی اروپاییان در خاورمیانه و اختلاف نظرهای بوجود آمده میان آنها عمدتا ناشی از مواضع غیرمنطقی و زیادهخواهانه ترامپ نسبت به اروپا بوده است.
بررسی سیر روابط ایران و اروپا از اوایل سال ۱۴۰۱ تاکنون، نشاندهنده افول قابلتوجه در روابط است؛ دورانی که از امیدواریهای پس از برجام به سردی تدریجی و سپس تقابل لفظی رسید. در این مسیر، عوامل متعددی از جمله سیاستهای یکجانبهگرایانه آمریکا، تحریمهای همهجانبه واشنگتن علیه ایران و پیروی اروپا از سیاستهای غلط تحریمی آمریکا مؤثر بودهاند. بعلاوه میتوان اشتباهات خود اروپا در قبال ایران را نیز مورد اشاره قرار داد.
امروز با توجه به ناکارآمدی آشکار سیاستهای فشار حداکثری و اشتباهات محاسباتی واشنگتن در جنگ اخیر، پرسشهای جدی درباره آینده روابط ایران با کشورهای اروپایی مطرح است. آیا اروپا میتواند به نگاه متعادل، عاقلانه، منصفانه و از موضع استقلال در قبال ایران و حوزه منطقه غرب آسیا دست یابد؟ آیا لندن، پاریس و برلین با توجه به تجربیات حاصله از جنگ تحمیلی کنونی و افزایش تنش در خاورمیانه و در سطح جهان آماده بازتعریف مناسبات خود با ایران هستند؟ و مهمتر از همه، ایران چگونه باید از ظرفیتهای دیپلماتیک اروپا در شرایط پیچیده کنونی بهره ببرد؟