روز ۱۴ اردیبهشت در تقویم ایران به عنوان «روز ملی استعدادهای درخشان» نامگذاری شده است. به همین بهانه، سراغ دکتر الهام یاوری، رئیس سازمان استعدادهای درخشان رفتیم.
دکتر یاوری که خود در مدرسه تیزهوشان تحصیل کرده، از زندگی و دنیای تیزهوشی صحبت کرده و حرفهای ویژه برای پدر و مادرهایی داشت که یا در آرزوی داشتن فرزند تیزهوش هستند و یا با اجبار و فشار، میخواهند فرزندشان در مدارس سمپاد تحصیل کنند. سئوالات ما از وی، مبتنی بر چنین دغدغههایی و نیز مباحث مربوط به مهاجرت نخبگان بعد از فارغ التحصیلی و موضوعاتی از این دست است. او مهاجرت نخبگان را نه تقصیر خود آنان، بلکه حاصل مقاومت جامعه در برابر بهکارگیری شایستگان ارزیابی میکند.
در نگاه عمومی، تیزهوشان اغلب انسانهایی فراتر از دیگران تصور میشوند؛ با مغزی متفاوت، مهارتهای ارتباطی ضعیف و آیندهای درخشان. اما دکتر الهام یاوری، رئیس مدارس سمپاد، در این گفتوگو روایت دیگری ارائه میدهد.
بخش اول گفتوگو با دکتر الهام یاوری را میخوانیم.
خانم دکتر، در حالت کلی، دنیای تیزهوشان، چه تفاوتی با دنیای ما معمولیها دارد؟
در واقع هیچ تفاوتی ندارد. تیزهوش بودن واقاین حس برتری گاهی ممکن است به غرور نیز منجر شود.
غرور الزاما همیشه نکته منفی نیست که. اونجا حق داره مغرور باشه…
من بر اساس یک تجربه شخصی برای شما عرض میکنم. باید روحیه کودکان را حفظ کنیم. حضور در این مدرسه به معنای پایان رقابت با همسالان نیست؛ بلکه رقابت با هدفهاست و رقابت با خودِ بهینهِ خویشتن. نکته دوم این است که این کودکان نباید از دیگران جدا شوند. آنان باید درک کنند که به ابزارها، تکنیکها و رویکردهایی نیاز دارند تا بتوانند با سایر کودکان نیز ارتباطی قوی و مؤثر برقرار کنند.
گفت و گو از؛ مهدی محمدی کلاسر
پایان بخش اول