به گزارش سرویس بین الملل تابناک، آتشبس در لبنان نه تنها بخشی از مذاکرات ایران و آمریکا بوده، بلکه به یک «شرط اساسی» و «خط قرمز» غیرقابلگذشت برای تهران تبدیل شده است.
ایران از همان ابتدا و به طور مداوم تأکید کرده است که «آتشبس در لبنان یک شرط ضروری برای هر توافقی با هدف پایان دادن به جنگ است».
به عبارت دیگر، برخلاف تصور اینکه آتشبس لبنان یک مسئله جداگانه و صرفاً محلی بوده، اما این موضوع به عنوان یک بستهٔ واحد و به هم پیوسته در مذاکرات سطح بالا بین تهران و واشنگتن مطرح شده است.
از نگاه ایران، جنگ ۴۰ روزه که با حملات آمریکا و اسرائیل به ایران آغاز شد و درگیریهای لبنان که در پی آن و با ورود حزبالله تشدید گردید، دو جبهه از یک جنگ واحد محسوب میشوند.
به همین دلیل، تهران با صراحت اعلام کرد که «آتشبس بین ایران و آمریکا به طور قاطع، آتشبسی در همه جبههها است، از جمله در لبنان». عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، نیز تأکید کرد که «نقض آتشبس در یک جبهه، به معنای نقض آن در همه جبههها است».
ایران از این پیوستگی به عنوان یک اهرم فشار راهبردی علیه آمریکا استفاده کرد. با توجه به اینکه حزبالله به عنوان قدرتمندترین محمله بزرگ به بیروت، بیش از آنکه نشانه صلحطلبی واشنگتن باشد، موید نقش مستقیم آمریکا در مدیریت تجاوزات رژیم صهیونیستی است.
اگر تصمیم حمله به پایتخت یک دولت مستقل با یک تماس تغییر میکند، پرسش اصلی این است که چرا ماهها نقض آتشبس، تجاوز به لبنان، آوارگی مردم و تهدید حاکمیت این کشور با حمایت سیاسی و نظامی غرب ادامه یافت!»
این در حالی است که اسرائیل بازیگر اصلی بیثباتکننده این روند بوده است. بر اساس گزارشها، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر وقت اسرائیل، با هرگونه توافقی که به ایران اجازه تنفس دهد مخالف بود و از طریق لابی قوی خود در واشنگتن سعی در خرابکاری در روند مذاکرات داشت.
هدف راهبردی اسرائیل، جدا نگه داشتن جبهه لبنان از مذاکرات اصلی و در نتیجه، فلج کردن روند دیپلماسی بود.