اقتصاد۲۴- بیتا محسنی – طی چهل و چند سال اخیر، بنای بسیاری از صنایع در ایران کج نهاده شد. صنعت خودروسازی اما، به عنوان دومین صنعت بزرگ ایران (پس از نفت)، احتمالا بیش از بقیه صنایع در پسلرزههای اقتصادی جراحت دید و حال، تحریم و ممنوعیت واردات خودرو، افزایش نرخ ارز و مسدود شدن حسابهای بانکی، مدیریت دولتی و همچنین انحصار ناشی از تعرفههای وارداتی به عنوان معمارانِ این بنای کج و معوج تقریبا برای بخش بزرگی از جامعه شناخته شده هستند، غافل از آنکه این، همه ماجرا نیست.
فساد و انحصار؛ دو واژه مکمل هم و احتمالا اصلیترین سرنخ معضلات صنعت خودرو در ایران هستند. احتمالا نیاز به بازگویی ندارد که صنعت خودرو در انحصار افراد و گروه خاصی محصور شده است. همان گروهی که با هر نوسانی در بازار، اسکناس در جیب آنهاست! خودروسازان اعتقاد به ساخت خودروی ملی و اصرار به آزادسازی قیمت خودرو دارند، اما کارشناسان معتقد هستند که این توان با وجود مافیای خودرو امکانپذیر نخواهد بود و ایران تنها توان مونتاژکاری خودرو را دارد. همه این موارد سبب شده که علیرغم مونتاژ کاری، تکانههای دلاری، کماکان بهای خودرو را کنترل کند. تکانههایی که در سال ۱۴۰۲ نیز، تأثیرات پر فراز و نشیب خود را بر خودرو گذاشت و حال در آستانه سال ۱۴۰۳ نیز، دورنمای روشنی از آینده این صنعت به دست نمیدهد.