اقتصاد۲۴- حاشیههای توافق هستهای سال ۲۰۱۵ و تحولاتی که پس از آن به وقوع پیوست، همچنان بانیانش را رها نکرده است؛ تا جایی که چهرههای تازه ازراهرسیده اصولگرا نیز برای مطرحشدن نامشان، در ابتدای امر به برجام و تیم دیپلماتیک دولتهای یازدهم و دوازهم میتازند؛ در این میان، عدم امانتداری یک مترجم از خاطرات معاون وزیر امور خارجه آمریکا موجب شده تا سیدعباس عراقچی، پس از محمدجواد ظریف مورد هجوم بیشترین هجمهها قرار بگیرد. از میان روایتهای کتاب وندی شرمن نیز، موضوع گریههای معاون جان کری، جذابترین بخش این کتاب برای تمام کسانی است که میخواهند عراقچی را به دلیل نقش مهمش در امضای برجام و به صفت معاون ظریف هدف هجمه قرار دهند. روایت محمد جمشیدی از آنچه معاون وزارت خارجه آمریکا در کتابش نوشته موجب شده است تا معاونت وزیر امور خارجه پیشین پس از پاسخهای مکرر شفاهی به ابهامات، روایت درست و ترجمه صحیح را در کتاب اخیر خود با عنوان «قدرت مذاکره» بیاورد.
سیدعباس عراقچی را میتوان دیپلمات خانواده فرشفروشها نامید. پدرش مرحوم حسین عراقچی از تجار بنام فرش بود و حالا برادرانش مجتبی و مرتضی نیز راه پدر را ادامه میدهند. او در مصاحبهای خانواده خود را «بازاری سنتی و قدیمی» معرفی میکند. وی میافزاید: «پدربزرگ، عموها، پدر و برادرهایم در این صنعت بودند، تنها کسی که مسیر دیگری رفته، من هستم. دو برادر بزرگتر دارم هر دو در این حوزه جزء بازرگانان قدیمی و خوشنام هستند».
این دیپلمات باسابقه روایت میکند که حضورش در این خانواده بازاری موجب به وجود آمدن بینش مذاکره در او شده است؛ عراقچی در «قدرت مذاکره» پس از تشریح اصطلاح «چانهزنی به شیوه بازار قالی» مینویسد: «بازار اصطلاحات، تمثیلها و اندرزهای حکیمانهای دارد که محصول سالها تجربه است و سینه به سینه منتقل شده است. مثلاً میگویند آدم کاسب باید پاچلاق باشد! یعنی نباید محل کار خود را ترک کند. داستان کاسبی را میگویند که برای کاری از مغازه خارج شده و همان موقع مشتری آمده و شاگرد مغازه نتوانسته پاسخگو باشد. وقتی برگشت و دید مشتری از دست رفته، سنگ ترازو را برداشت و پای خود را شکست که دیگر مغازه را ترک نکند». آقای دیپلمات در پاورقی مینویسد: «این داستان را از مرحوم پدرم که اتفاقاً در بازار و صنف فرش بود شنیده بودم. سالها بعد که در بخش بینالملل وزارت امور خارجه مشغول شدم معنای این داستان را درک کردم. مذاکرهکننده چندجانبه در کنفرانسهای بینالمللی هم باید پاچلاق باشد. یک لحظه غفلت باعث میشود کشورهای زیرک پیشنهادی را به تصویب برسانند یا بندی را داخل متن مورد مذاکره بگنجانند».