زنده‌باد زندگی؛ یک زن نماد ایستادگی در فوتبال ایران

به گزارش همشهری‌آنلاین، بهترین آسیا؛ این حق مرضیه جعفری است؟ بله این حق اوست که بهترین مربی زنان در فوتبال آسیا شود. ولی درحقیقت این حداقل قدردانی است که می‌شود از او کرد. مرضیه جعفری نه به‌عنوان یک مربی و نه حتی به‌عنوان یک زن، که به‌عنوان یک انسان، شایسته بهترین تقدیرهاست. او خود نماد است؛ نماد تلاش، نماد ایستادگی و تسلیم نشدن، نماد زمین خوردن و برخاستن، … نه…او فقط نماد زندگی است، کسی که بارها از گور برخاسته، روی خرابه‌ها ایستاده و نه‌تنها ادامه داده که بهترین‌ها را رقم زده است. او نماد گلستان در آتش ابراهیم است، انسانی است تنیده از غم و زندگی.

به گزارش همشهری‌آنلاین، بهترین آسیا؛ این حق مرضیه جعفری است؟ بله این حق اوست که بهترین مربی زنان در فوتبال آسیا شود. ولی درحقیقت این حداقل قدردانی است که می‌شود از او کرد. مرضیه جعفری نه به‌عنوان یک مربی و نه حتی به‌عنوان یک زن، که به‌عنوان یک انسان، شایسته بهترین تقدیرهاست. او خود نماد است؛ نماد تلاش، نماد ایستادگی و تسلیم نشدن، نماد زمین خوردن و برخاستن، … نه…او فقط نماد زندگی است، کسی که بارها از گور برخاسته، روی خرابه‌ها ایستاده و نه‌تنها ادامه داده که بهترین‌ها را رقم زده است. او نماد گلستان در آتش ابراهیم است، انسانی است تنیده از غم و زندگی.

مرضیه جعفری چند سالی است که دیده می‌شود، بعد از قهرمانی‌های پی‌درپی‌اش با تیم خاتون در لیگ برتر فوتبال زنان، با تیمی که ۱۱بار در ۱۸دوره اخیر، قهرمان لیگ شده و به جمع ۸تیم اول باشگاه‌های آسیا رسیده. جعفری امسال برای نخستین بار قبول کرد سرمربی تیم ملی شود و با این تیم هم موفق بود و برای دومین بار به جام ملت‌های آسیا صعود کرد. ملاک کارشناسان برنامه بهترین‌های آسیا، برای انتخاب جعفری به‌عنوان بهترین مربی آسیا، عنوانی که نخستین بار به یک مربی در فوتبال ایران رسیده، همین موفقیت‌هاست اما جعفری را باید بالاتر از اینها داد. فوتبال فقط برای او یک ابزار است، ابزاری برای گذر از رنج‌ها. رنج برای جعفری از شهر زادگاهش شروع شد، از بم و زلزله. در آن شب هولناک که جعفری دختری ۲۱ساله بود، بیشتر دخترانی که در تیم فوتسال شهر بم بازی می‌کردند، زیر آوارها دفن شدند. همین یک مورد کافی بود تا او در کنار دیگر زنان شهر بنشیند، فغان کند و برای باقی عمر زانوی غم بغل گیرد. او اما راه دیگری را انتخاب کرد؛ برخاستن و ساختن دوباره، امید دادن و زندگی کردن. بم و دخترانش بار دیگر با مرضیه جعفری راه توپ و دروازه را در پیش گرفتند. نفراتی که زنده مانده بودند، به یاد رفتگان، تیم ساختند و ۶سال بعد در بزرگ‌ترین رویداد داخلی حاضر شدند. بمی‌ها فقط سال اول لیگ برتر فوتبال غایب بودند و از سال ۱۳۸۸درحالی‌که خیلی از روزهای تلخ زلزله نمی‌گذشت، تیمی را آماده کردند که در همان دوره اول روی سکوی سوم قرار گرفت و از آن دوره به بعد مدعی شدند، ۱۱قهرمانی و ۲نایب‌قهرمانی به‌دست آوردند و بهترین نماینده برای باشگاه‌های فوتبال زنان ایران در آسیا شدند. بم با مرضیه جعفری جان گرفت و تیم فوتبال دخترانش تنها داشته شهر شد؛ شهری که روزهای آخر هفته مردمانش، به تماشای بازی فوتبال زنان و زیارت قبور می‌گذرد.

منبع  : پایگاه خبری ایده روز انلاین

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *