اقتصاد۲۴- آغاز ماه مرداد، در خیابانهای تهران و بسیاری از شهرهای بزرگ ایران، فریادهای مطالبهگر بسیاری ثبت شد. صدها پرستار خسته از سالها نادیده گرفتن خواستههای صنفی و معیشتی خود، برای اولین بار در تاریخ صد ساله نظام سلامت مدرن ایران، تصمیم گرفتند تا دست از کار بکشند و با اعتراضات گستردهای، صدای خود را به گوش مسئولان برسانند. این بار دیگر اعتراضات در چهارچوبهای رایج نگنجید؛ از تجمعات کوچک و پراکنده در مقابل وزارت بهداشت تا اعتصابهای چند روزه در شهرهایی چون شیراز، مشهد، اراک و کرمانشاه، موجی از نارضایتی در سراسر کشور به راه انداخت که نشان از بحرانی عمیق در جامعه پرستاری داشت، اعتراضاتی که نه تنها از نظر وسعت و گستردگی کمسابقه بود، بلکه تأکیدی بود بر وضعیت اضطراری که این قشر حیاتی از نظام سلامت ایران با آن دستوپنجه نرم میکند.
از مشکلات معیشتی و کمبود نیروی انسانی گرفته تا عدم اجرای قوانین مصوب و فشارهای کاری طاقتفرسا، همه و همه دست به دست هم دادهاند تا پرستاران ایران را به مرحلهای از استیصال و خستگی برسانند که حتی تهدیدات کاری نیز نتواند مانع از تجمعات و اعتصابهای آنها شود. بماند که اساسا اعتراضات پرستاران شیرازی به دنبال خودکشی دو پرستار اتفاق افتاد. فشار کاری شدید، ساعات طولانی و مشکلات مالی است که موجب فرسایش روانی و جسمی آنها میشود. این وضعیت، همراه با فقدان حمایتهای روانی و معیشتی مناسب، احساس نادیدهگرفتن و ناامیدی را در میان پرستاران تشدید کرده و میتواند به بروز مشکلات شدید روانی و افکار خودکشی منجر شود.