پریا ابراهیمی
در سالهای اخیر، استفاده از گوشی هوشمند، تبلت و تلویزیون به بخشی جداییناپذیر از زندگی روزمره خانوادهها تبدیل شده است؛ حضوری که از بزرگسالان فراتر رفته و به کودکان و حتی نوزادان نیز رسیده است. بسیاری از والدین برای آرامکردن کودک، سرگرمکردن او یا حتی آموزش زودهنگام، به صفحهنمایشها پناه میبرند؛ اما این پرسش جدی مطرح است که استفاده از ابزارهای دیجیتال از چه سنی و تا چه اندازه برای کودکان مجاز و بیخطر است؟
سحر پهلواننشان، روانشناس، با اشاره به پژوهشهای روانشناسی رشد و تجربههای بالینی، تأکید میکند که استفاده کودکان از گوشی، تبلت و حتی پیشگیری از اعتیاد دیجیتال بسیار سادهتر از درمان آن است و نقش والدین در تعیین قوانین شفاف، پایبندی به آنها و ایجاد جایگزینهای جذاب برای فضای مجازی، تعیینکننده است.
نقش والدین؛ قانونگذار یا همراه؟
به باور این روانشناس، والدین نباید صرفاً در نقش محدودکننده ظاهر شوند. گفتوگو با کودک، توضیح دلیل قوانین، مشارکت در انتخاب محتوا و حتی استفاده مشترک و هدفمند از تکنولوژی، میتواند رابطه کودک با فضای مجازی را سالمتر کند.
او در پایان میگوید: «گوشی و فضای مجازی ذاتاً بد نیستند، اما وقتی بیزمان، بیهدف و بینظارت وارد زندگی کودک میشوند، میتوانند رشد طبیعی او را مختل کنند. مدیریت آگاهانه، کلید تعادل است.»