دانشگاه پیامنور، نهاد آموزشی با شعار عدالتمحوری که سالهاست روی لبه تیغ راه میرود. از تهدید ادغام تا آستانه انحلال، از موج انتقادها تا زخمهای ساختاری. این دانشگاه همواره برای بقایش و ادامه حیاتش با چالش هایی مواجعه بوده است. این در حالی است که چنین زمینه هایی برای آموزش های مدرن در جهان، یک غنیمت به شمار می روند؛ البته با رفع کاستی ها و مسائلی که بالاخره جریان دارد و به یک یا دو دانشگاه کشور هم محدود نمیشود.
حال در دوره دولت دکتر مسعود پزشکیان، دانشگاه پیام نور، با سکانداری دکتر محمدهادی امین ناجی، چهاردهمین رئیس آن، با وجود چالش های اساسی، اما ظاهرا افقهای تازهای را گشوده شده: از «آموزش باز» و بازاندیشی در مدلهای آموزشی تا بازتعریف نقش این نهاد بهعنوان قطب اجتماعی آموزش عالی کشور. آیا زمینههای واقعی برای تحقق این رویاها فراهم است؟ تدبیر ویژه برای بهروزرسانی دانشگاه و همآوایی آن با آموزش مجازی و مدرن چیست؟ رشته های مهندسی و نیز رشته های علوم انسانی چه شرایطی خواهند داشت؟ و آیا پیامنور برای اجرای آموزش باز، به دنبال استقلال و مستقل شدن خواهد رفت؟ سئوال نهایی این که مشکلات و شرایط موجود، با دانشجویان و استادان و حتی کارکنان این دانشگاه چه کرده است؟
این پرسشها و چند پرسش دیگر را با دکتر امین ناجی در میان گذاشتیم. بخش اول گفتگوی
در حال حاضر گرایش غالب در دانشگاه، بیشتر به سمت علوم انسانی است اما نمی توان گفت که صرفاً باید به علوم انسانی محدود شود. در حوزه مهندسی نیز برخی رشته ها همچنین در علوم انسانی و علوم پایه قابلیت اجرا دارند و می توان در این چارچوبها فعالیت کرد و مواردی از این دست نیز قابل طرح و بررسی است.