تاثیرات فیزیولوژیک شیردهی
بلافاصله بعد از زایمان، مکیدنهای پشتسرهم نوزاد از غده هیپوفیز مادر، اکسیتوسین ترشح میکند. این هورمون نه تنها به پستانهای مادر پیام میفرستد که برای نوزاد شیر تولید کند (به آن رفلکس تخلیه شیر اطلاق میشود)، بلکه همزمان انقباضاتی نیز در رحم ایجاد میکند. این انقباضات از خونریزی پس از زایمان جلوگیری کرده و تقویت رحم را (برای برگشت به وضعیت قبل از بارداری) تسریع میکند.
مادرانی که شیرخشک به فرزندان خود میدهند، معمولاً در زمان وضعحمل از طریق تزریق اکسیتوسین مصنوعی دریافت میکنند اما برای روزهای آتی که در خطر خونریزی پس از زایمان هستند، به خودشان متکی هستند. تازمانیکه مادری بدون جایگزین کردن شیرخشک، غذاهای کمکی و از این قبیل، به فرزند خود شیر دهد، برگشت عادتماهیانه او به تعویق میافتد. برخلاف مادرانی که به فرزند خود شیرخشک میدهند، که معمولاً بین شش تا هشت هفته بعد از وضعحمل عادتماهیانهشان برمیگردد، مادرانی که شیردهی میکنند، تا ماهها قاعده نمیشوند. این وضعیت این فایده را برای مادران دارد که موجب ذخیره آن از دست رفته به بدن مادر میشود و معمولاً بین بارداریها فاصله میاندازد.