به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، پس از آنکه مارپیچ سکوت در حمایت از وطن و شهدا شکسته شد و وطنپرستان واقعی به میدان آمدند، حس وطندوستی تبدیل به روزمره و غالب اذهان عمومی شد، برخی از چهرههای مشهور هم به صف مردم گرویدند و از وطن گفتند.
چهرههایی که به آنها سلبریتی میگفتیم، برخیهاشان سوار ماشین هلال احمر راهی میدان کمک به مردم شدند و برخی دیگر نیز با امدادگران نشستند و روحیه دادند و از وطن نغمه خواندند. افرادی مثل جمشیدی و احمدیه و دیگران، تصمیم گرفتند وطن را نفروشند، تصمیم گرفتند از دختران میناب بگویند، تصمیم گرفتند که کودک چهارروزه شهید را فراموش نکنند. آنها شاید از قماش سلبریتی، اما در سمت مردم ایستادند، در سمت وطنشان؛ نه مثل بهداد وطنفروشی کردند و نه مثل عدهای دیگر وسط بازی کردند.
حالا دقیقاً در وسط جنگ، زیر همین حملات، دلگرم به موشکهایمان، دلگرم به مردممان، دقیقاً همین وقتی که آمریکا و نوچههای جهانیاش در تمام ابعاد ایران را هدف گرفتهاند، وقت آن است که بشناسیم. چه کسی را؟ واضح است: وطن و وطنفروش را، آدمحسابی یا تازهبهدورانرسیدهها را، مردم و نامردم را، پیادهنظام دشمن را، جاسوس را، بدخواه را، بیگانهپرستان و بدطینتان میهن را.