در واقع آن چیزی که نگهبان یا حافظ زبان فارسی بوده و آن را حفظ کرده و به دست ما رسانده، شعر است. شعر مهمترین ظرف زبان است و این شعر یک سبقه عرفانی و مذهبی دارد که در ذهن ما رسوخ کرده. به علاوه اینکه حتی شاعران سکولار به لحاظ نظری هم از همین تعابیر استفاده کردند.