اقتصاد۲۴- شبکه نمایش خانگی حالا روزگاری بسیار خوش تر از سینمای ایران را سپری می کند و از بیلبوردهای چند میلیاردی افراشته بر اتوبانها و بزرگراهها در سراسر کشور به مردم نگاه میکنند.
«بازنده»، «جوکر»، «گردنزنی» و چندین سریال دیگر که با دست و دلبازی هرچه تمامترِ اسپانسران و تولیدکنندگان خود، جای جای کشور را فرش کردهاند و مردم را به تماشای خود فرا میخوانند. بیلبوردهایی که بازه قیمتی اجاره آنها در تهران از ۵۰۰ میلیون تا ۵ میلیارد به بالاست. همین حالا تعداد سریالها و برنامههایی که از سه پلتفرم اصلی فعال در شبکه نمایش خانگی پخش میشوند قابل شمارش نیستند. بسیاری از مردم، حتی نام آنها را نیز نمیدانند. به جز سریالهای شاخص که سکه شانسی به نام تبلیغات محیطی، آنها را به یاد مردم میآورد، بسیاری از آثار این شبکه، طی دو سال اخیر تبدیل به پروژههایی نیمه کاره و شکست خورده شدهاند، اما در این میدان همچنان شاهد بازتولید آثار تازه هستیم.
روندی پرسشبرانگیز که ذهن را متوجه یک وضعیت پیچیده در بستر این شبکه میکند. گویی فضایی بر شبکه نمایش خانگی حاکم شده که در آن، تولیدکنندگان آثار، بیآنکه در قید و بند فروش اثر باشند، یکی پس از دیگری سریالهای تازه تولید میکنند، بهای گزاف آن را میپردازند، برخی را نیمهکاره رها میکنند و گاه علیرغم عدم اقبال مخاطب به سریال قبل، دوباره دست به ساخت پروژهای تازه میبرند. در واقع، چگونگی نظارت بر پولپاشیهای بدون حساب و کتاب در این شبکه همواره محل بحث و سوال است و مدعیانی که سنگ نظارت بر شبکه نمایش خانگی و گرفتن اختیار از وزارت ارشاد را به سینه میزدند نیز، دست به سینه به تماشای وضعیت موجود ایستادهاند. اما سوال اینجاست، هزینه این شکستها در شبکه نمایش خانگی را چه کسی میدهد؟