به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو ، سیزدهم فروردین ۱۴۰۵، در حالی که طنین خنده کودکان و ضیافت ساده خانوادههای ایرانی در دامنههای البرز پیچیده بود، آسمان کرج شاهد واقعهای بود که فراتر از یک برخورد نظامی، «حیات مدنی» را هدف گرفت. حمله به پل B۱ کرج، نه انهدام یک گلوگاه لجستیکی، بلکه شلیک به قلب سنتیترین روز آرامش ایرانیان بود. برای درک عمق این فاجعه، نباید تنها به حجم تخریب سازه نگریست؛ بلکه باید «زمانسنجی» و «مکانگزینی» این عملیات را در ترازوی حقوق بینالملل قرار داد تا مشخص شود چگونه یک پروژه عمرانی شهری، به صحنه نمایش جنایت علیه بشریت تبدیل شد.
نقض صریح «اصل تفکیک»؛ پل B۱ سنگر نبود
بر اساس (IHL) حقوق بشردوستانه بینالمللی هرگونه حمله باید بین اهداف نظامی و غیرنظامی تفکیک قائل شود. پل B۱ کرج، سازهای در حال تکمیل و بخشی از شبکه بزرگراهی شهری است که هیچگونه کارکرد دفاعی یا استقرار نظامی در آن وجود نداشته است.