به گزارش خبرنگار آنا، مسئله تربیت و شیوه مواجهه با رفتار دانشآموزان، یکی از چالشهای همیشگی نظامهای آموزشی در جهان است. در این میان، تجربه کشورهای موفق آموزشی میتواند تصویر روشنی از مسیرهای جایگزین ارائه دهد. زینب بهرامی، نویسنده و پژوهشگر حوزه آموزش که سالها در ژاپن زندگی کرده و با مدارس این کشور ارتباط نزدیک داشته، در مقالهای تأملبرانگیز به یکی از عمیقترین تفاوتهای تربیتی میان مدارس ژاپن و ایران پرداخته است؛ تفاوتی که نه در کتابهای درسی، بلکه در رفتار روزمره مربیان و مسئولان آموزشی دیده میشود.
مدرسهای بدون فریاد و تذکر مستقیم
بر اساس این روایت، در سالهای طولانی حضور بهرامی در مدارس ژاپن، حتی یکبار هم شاهد استفاده از تذکرهای مستقیم و دستوری رایج در مدارس ایران نبوده است؛ عباراتی مانند ندو، نپر، خجالت بکش، این چه وضعشه یا چرا اینطور حرف میزنی. نه از بلندگو، نه در کلاس، نه در حیاط و نه در راهرو.