به گزارش خبرنگار مهر؛ تحولات اخیر در فناوریهای هوش مصنوعی، علاوه بر پیشرفتهای فنی و علمی، پرسشهای عمیقی درباره عدالت، توزیع منافع و آینده ساختارهای کاری در سطح جهانی پدید آورده است. در پسِ هر سامانه هوشمند، میلیونها نفر نیروی انسانی حضور دارند که کار پنهان آنها زیرساخت اصلی آموزش و کارکرد مدلهای یادگیری ماشین را شکل میدهد. بر اساس برآورد بانک جهانی ،۱۵۰ تا ۴۳۰ میلیون نفر در سراسر جهان در قالب مشاغل دادهمحور فعالیت میکنند که بخش عمدهای از این نیرو در کشورهای جنوب جهانی متمرکز است.
وظایف این کارگران شامل برچسبگذاری، پالایش، بازبینی و آمادهسازی مجموعههای عظیم داده برای آموزش مدلهای زبانی، بصری و تصمیمگیر است، اما این فعالیت در بیشتر موارد در محیطهایی با حقوق پرداختی پایین، امنیت شغلی اندک و فقدان حمایت نهادی انجام میشود. در بسیاری از کشورها، این کارگران در چارچوب پیمانکاریهای چندلایه یا پلتفرمهای بینالمللی بدون قرارداد شفاف و حقوق صنفی معین مشغول به کار هستند. از همین رو، مطالعه آینده نیروی کار داده در جنوب جهان نهتنها مسئلهای فناورانه بلکه پرسشی بنیادین درباره ساختارهای اقتصادی، عدالت شناختی و روابط قدرت در عصر هوش مصنوعی محسوب میشود. این بازاندیشی مستلزم بررسی پیوند میان فناوری، کار انسانی و توسعه پایدار است تا نقش واقعی کارگران داده در تولید ارزش فناورانه آشکار و در سیاستگذاریهای جهانی بازتعریف شود.