به گزارش ایده روز انلاین، فوتبال گاهی اوقات فقط تاکتیک، پرسینگ و نقشههای پیچیده روی تخته وایتبرد نیست؛ گاهی اوقات فوتبال فقط یک لحظه است؛ لحظهای که در آن، نبوغ بر منطق غلبه میکند و یک ساق پا، جور ناتوانی یک تیم را میکشد. شنبهشب در ورزشگاه خانگی بارسلونا، دقیقا چنین شبی بود. در شبی که سرمای دسامبر کاتالونیا با اضطراب از دست دادن امتیاز ترکیب شده بود، این رافینیا بود که تصمیم گرفت اجازه ندهد کریسمس برای هواداران بلوگرانا تلخ شود. پیروزی ۲ بر صفر مقابل اوساسونا، شاید روی کاغذ یک برد روتین بهنظر برسد، اما برای کسانی که ۹۰دقیقه نفسشان را در سینه حبس کردند، این بازی یک ماراتن دلهرهآور بود که قهرمانش پیراهن شماره۱۱ را به تن داشت.
برای درک عظمت کاری که رافینیا کرد، باید ۷۰دقیقه ابتدایی بازی را مرور کنیم. اوساسونا با یک آرایش ۵-۴-۱ کاملا تدافعی به میدان آمده بود. شاگردان ویسنته مورنو انگار قسم خورده بودند که توپ از خط دروازهشان رد نشود. فران تورس در میان ۳مدافع میانی حریف گم شده بود و لامین یامال، پسر طلایی بارسا، هر بار که پا به توپ میشد، با ۲سایه مزاحم روبهرو بود. بارسلونا مالکیت توپ را در اختیار داشت (حدود ۸۰درصد)، اما این مالکیت عقیم بود. پاسهای عرضی، پاسهای رو به عقب و چهره کلافه هانسی فلیک کنار زمین، تصویری بود که تا دقیقه۷۰ مدام تکرار میشد. هواداران حاضر در ورزشگاه، کمکم داشتند خودشان را برای تیترهای تلخ صبح آماده میکردند؛ هدیه بارسا به رئالمادرید.