سیدطهحسین مدنی ، رییس اندیشکده حکمرانی هوشمند – امروزه برق به یکی از مهمترین ضروریات زندگی بشر تبدیل شده و زندگی بدون آن قابل تصور نیست. عدم تناسب میان تولید و مصرف برق یا همان ناترازی در ایران طی سالهای اخیر به یکی از چالشهای اصلی تبدیل شده است. بر اساس آخرین آمارها، مجموع کل ظرفیت تولید برق در نیروگاههای کشور به ۹۳ هزار مگاوات میرسد که ۳۸ درصد آن از نیروگاههای سیکل ترکیبی، ۲۶ درصد از نیروگاههای گازی، ۱۷ درصد از واحدهای بخار، ۱۳ درصد از نیروگاههای برقآبی، حدود ۴ درصد از نیروگاههای دیزلی و پراکنده، ۱ درصد از نیروگاه اتمی و حدود ۱ درصد از نیروگاههای تجدیدپذیر شامل زیستتوده، برقآبی کوچک، بادی، خورشیدی، بازیافت حرارت و سامانههای کوچک به دست میآید.
البته این میزان تولید پاسخگوی روند افزایش مصرف برق در کشور نبوده و این عدم توازن میان افزایش تولید و افزایش مصرف، به ۲۰ هزار مگاوات کسری برق در اوج مصرف تبدیل شده است. کمبودی که احتمالا در تابستان پیش رو به ۲۴ هزار مگاوات خواهد رسید. ضرورت پیشگیری از بروز چنین ناترازی و مشکلات ناشی از آن، وزارت نیرو را بر آن داشته تا با روی آوردن به سمت انرژیهای تجدیدپذیر، در کوتاهترین زمان ممکن یعنی تا پایان دولت چهاردهم، ۲۵ هزارمگاوات برق خورشیدی و ۵ هزار مگاوات بادی تولید کند.
طبق برآوردهای سازمان انرژیهای تجدیدپذیر، ایجاد چنین ظرفیتی به ۱۵ میلیارد دلار سرمایهگذاری نیاز دارد. البته برنامهریزی برای تولید برق تجدیدپذیر موضوع تازهای نیست. پیشتر قرار بود در پایان برنامه ششم توسعه، ایران ۱۰ هزار مگاوات برق تجدیدپذیر تولید کند. اما در حال حاضر کل میزان برق تجدیدپذیر تولید شده در کشور تنها ۱۴۴۰ مگاوات است. بنابراین، افزایش تولید برق بادی و خورشیدی به ۳۰ هزار مگاوات در ۳.۵ سال، با توجه به محدودیتهای موجود، هدفی بسیار بلندپروازانه و پرریسک است.