گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، یادداشت دانشجویی*؛ پس از آغاز به کار دولت یازدهم و آغاز مشی و روش جدید در سیاست خارجه جمهوری اسلامی ایران و آغاز انتقادها به این روند که سابقه ای نیز در دولت اصلاحات داشت، باعث شد که واژه ای جدید به سپهر سیاست ایران اضافه شود.
عده ای که با برپایی همایشی در نقد مذاکرات هسته ای به دلواپس ها مشهور شدند و اولین خطای سیاسی خود را با برچسب زدن بر خود آغاز کردند و با برخی رفتارهای خارج از عرف موجب شدند که عده ای از روی غرض لفظ دلواپس را معادل بی تدبیری و بی عقلی نشان دهند و برندی که عده ای خود برای خود درست کرده بودند، تبدیل به چسبی شد بر دهان منتقدان دولت، حتی اگر مشی او متفاوت با برخی تندورهای جریان منتقد بود.
در باب همایش «دلواپسیم» و مخالفت با یک سیاست دولت بدان شکل حرف بسیار است؛ اما نکته ای که به نظر نگارنده آمده است این است که اینگونه مخالفت کردن و جداکردن خود از بطن جامعه به واسطه واژه یا اصطلاحی خاص، خود به خود زمینه انزوا را فراهم می آورد و نیز اینکه اینگونه مخالفت به علت ایجاد جناح بندی، زمینه دو دسته شدن جامعه را فراهم کرده و خود به خود نقد را از حالت دلسوزانه و برادرانه به سمت نقد جناحی و گروهی سوق می دهد که این خود آغازگر مشکلات بزرگی در فضای سیاسی کشور است.