به گزارش ایده روز انلاین، بالاخره صدای پای غولها به گوش رسید و حالا قرار است تیم ملی فوتبال ایران مقابل یکی از بزرگان دنیا صفآرایی کند. باید اعتراف کرد که فوتبال ایران مدتها بود در نوعی قرنطینه تدارکاتی حبس شده بود. تکرار ملالآور بازی با تیمهای درجه۲ و ۳ آسیا یا رقبای گمنامی که نه بلیتفروشی داشتند و نه دستاورد فنی، هوادار ایرانی را به این باور رسانده بود که بازیهای بزرگ، میوههایی هستند که ما اجازه چیدنشان را نداریم. اما خبر روز گذشته مثل شلیک یک گلوله منور در شب تاریک آمادهسازی تیم ملی بود؛ ایران و پرتغال؛ روز ۱۶خرداد ۱۴۰۵ در ورزشگاه دا لوژ.
چرا پرتغال؟ تحلیل یک ضرورت تاکتیکی، اینبار برخلاف همیشه، بازی با پرتغال فقط یک شو یا نمایش تبلیغاتی نیست. اگر به نقشه مسیر تیم ملی در جامجهانی۲۰۲۶ نگاه کنیم، متوجه هوشمندی پشت این انتخاب میشویم. تیم ملی ایران در گروهی قرار دارد که بلژیک، غول زخمخورده اروپا، جدیترین و قویترین رقیب بهحساب میآید. سبک بازی پرتغال، با آن قدرت مالکیت توپ، هافبکهای خلاقی مثل برونو فرناندز و برناردو سیلوا و وینگرهای ویرانگری مثل رافائل لیائو، دقیقترین مدلسازی ممکن از بازی بلژیک است. امیر قلعهنویی که همواره با نقد «بازی با رقبای آسان» روبهرو بود، حالا خودش را در برابر بزرگترین آزمون دوران مربیگریاش قرار داده است. او میداند که برای تابآوردن در برابر خط هافبک بلژیک، باید ابتدا در لیسبون و زیر فشار خردکننده دریانوردان، درس ایستادگی در میانه میدان را پس بدهد.