به گزارش خبرنگار مهر؛ در سالهای اخیر، مفهوم جنگ بهصورت بنیادین دگرگون شده است. آنچه در گذشته عمدتاً در قالب درگیریهای فیزیکی، تقابل مستقیم نیروهای نظامی، برتری تسلیحات سخت و کنترل جغرافیای سرزمینی معنا مییافت، امروز به شکل فزایندهای به لایههایی منتقل شده که اگرچه نامرئی هستند، اما تأثیری عمیق و ساختاری بر توازن قدرت دارند. در این الگوی نوین، داده، الگوریتم، سامانههای اطلاعاتی و زیرساختهای دیجیتال نه صرفاً ابزار پشتیبان، بلکه به مؤلفههای مستقل و تعیینکننده قدرت ملی تبدیل شدهاند؛ مؤلفههایی که میتوانند بدون شلیک حتی یک گلوله، کارکرد نهادهای حیاتی، زنجیره تصمیمسازی و تابآوری اجتماعی یک کشور را مختل کنند.
این جابهجایی مفهومی بهمعنای انتقال میدان نبرد از خطوط تماس فیزیکی به شبکهها، مراکز داده، سامانههای کنترلی و بسترهای ارتباطی است؛ جایی که مرز میان صلح و جنگ بهشدت سیال شده و اقدامات خصمانه میتوانند در پوشش فعالیتهای فنی، اقتصادی یا حتی خدماتی صورت گیرند. در چنین شرایطی، قدرت دفاعی دیگر صرفاً با تعداد تانکها، جنگندهها یا موشکها سنجیده نمیشود، بلکه میزان تسلط بر زیرساختهای دیجیتال، توان حفاظت از دادهها و قابلیت اختلال در سامانههای حیاتی طرف مقابل، به شاخصهای کلیدی بازدارندگی بدل میگردند.