به گزارش مجله خبری نگار، کودک نفسش را حبس میکند، سبدی را برمیدارد وبدون هیچ کپسول اکسیژنی درآب فرومیرود. چند ثانیه بعد، ازنوروصدای سطح دورشده و به قلمرویی رسیده که فشارش میتواند گوش و ریه یک آدم معمولی را ازپا درآورد. اما اواینجا غریبه نیست وبدون هیچ مشکلی میان مرجانها دنبال ماهی وصدف میگردد، چون پیش ازآنکه روی خشکی درست راه برود، شنا وغواصی را یادگرفته است. این زندگی روزمره مردم قبیله باجائوست؛ مردمانی پراکنده درآبهای اندونزی، مالزی و فیلیپین که به جای زمین، دریا را خانه خودکردهاند. غواصان باجائوبنا بر گزارشها میتوانندچنددقیقه زیرآب بمانندوبعضی رکوردهای نقلشده ازحبس نفس تا حدود۱۸دقیقه وشیرجه به عمق بیش از۷۰ مترخبر میدهند. پژوهشگران فهمیدهاند طحال آنها به طورمیانگین حدود۵۰ درصد بزرگترازهمسایگان خشکینشینشان است؛ مخزنی طبیعی که هنگام غواصی، خون اکسیژنداربیشتری وارد بدن میکند. اما شگفتانگیزترین بخش داستان زیرآب نیست. بسیاری ازاین دریانشینان وقتی به ساحل میرسند، نه شناسنامه دارند، نه اجازه کارونه دسترسی آسان به مدرسه وبیمارستان. بدنشان با دریا سازگارشده، اما جهان مدرن هنوزجایی برای شیوه زندگیشان پیدا نکرده است. داستان باجائوها، ماجرای انسانهایی است که درعمیقترین آبها دوام میآورند، اما پشت مرزهای روی نقشه نفس کم میآورند. دراین پرونده زندگی عجیب ومرموزآنها را بررسی میکنیم: