به گزارش ایده روز انلاین، فوتبال ایران مدتهاست که در محاصره هیاهو برای هیچ قرار دارد. ویترینی پر زرقوبرق که وقتی در آن را باز میکنی، چیزی جز فرار از واقعیت و فرافکنی نمیبینی. در این آشفتهبازار که مربیان شکست را به گردن وزش باد و ناداوری میاندازند و پیشکسوتان برای خوشایند هواداران، منطق را ذبح میکنند، یک نفر ایستاده که بلد است سکوت کند، بپذیرد و از همه مهمتر، برود. محرم نویدکیا، تجسم گمشدهای است که فوتبال ما برای زنده ماندن به آن نیاز مبرم دارد؛ اصالت.
صحبتهای اخیر محرم در برنامه فوتبال برتر، فراتر از یک تحلیل فنی بود؛ آن یک بیانیه اخلاقی بود. در فوتبالی که مربیان با قراردادهای چندده میلیاردی، حتی پس از فجایع فنی به صندلی خود میچسبند، محرم بهخودش اولتیماتوم میدهد. او نمیگوید «اجازه بدهید ۵سال برنامهریزی کنم»، او میگوید «من ۲سال فرصت داشتم و امسال سال سوم است. اگر قهرمان نشوم یعنی مسیر را اشتباه رفتهام و باید جا را برای نفر بعدی باز کنم.» این یعنی محرم نویدکیا، برخلاف بسیاری، فوتبال را برای خودش نمیخواهد؛ او خود را برای فوتبال و برای سپاهان میخواهد. او به جای آنکه پشت عشق هواداران سنگر بگیرد، از اعتبار خودش هزینه میکند تا استاندارد مسئولیتپذیری را بالا ببرد.