اقتصاد۲۴- این یک حقیقت تلخ است؛ ایران در عرصه گردشگری، یک گنج گوشهنشین است. کشوری با گنجینهای از تمدن هفت هزار ساله در آغوش؛ از طاقهای شکوهمند تخت جمشید تا کویرهای رقصان ستارگان در طبس، از جنگلهای هیرکانی تا آواز دیرینه کویر لوت. ایران، سرزمینی است که میتواند بهشت گردشگران جهان باشد.
امروز، اما در سایه فراموشیِ خودساخته، تماشاگر صندلیهای خالی هتلها و موزههای متروک است. در حالی که همسایگانی مانند عربستان سعودی با پروژههای میلیاردی «نیوم» و ترکیه با میزبانی ۵۰ میلیون گردشگر در سال، سهم خود از اقتصاد جهانی را میربایند، ایران حتی از رقابت با کشورهایی مانند آلبانی و صربستان نیز بازمانده است.
آمارها فریاد میزنند: ایران با ۲۶ اثر ثبت شده در یونسکو و رتبه پنجم اکوتوریسم جهان، درآمدی کمتر از یک صدم فرانسه از گردشگری دارد! این تناقض دردناک چگونه شکل گرفته است؟ پاسخ را باید در گرداب سیاستهای ناکارآمد، زیرساختهای فرسوده، و تصویری مخدوش از «ایرانِ واقعی» جستوجو کرد؛ تصویری که نه در آیینه تاریخ، که در شکستهای امروزمان منعکس شده است.