همزمان با اجرای طرح کلید به کلید در بافت فرسوده، ساکنان واحدهای واقع در بافت فرسوده، می توانند خانه خود را با 40 درصد تخفیف، با یک واحد نوساز یا یک قطعه زمین دولتی معاوضه کنند.
سالهاست که احیا و بازسازی بافت فرسوده، با طرح و نامهای متفاوت در دستور کار دولت و شهرداری قرار گرفته است؛ اما فارغ از این الزام، مساله اصلی شیوه این بازسازی است. بافت فرسوده از یکی از پیچیدهترین بخشهای کالبد شهری را تشکیل میدهد. تراکم جمعیتی بالا، کسری سرانههای شهری و معابر غیر استاندارد از جمله مواردیاند که زندگی در این مناطق را برای مردم سخت کرده است. تراکم جمعیتی در این مناطق دوبرابر دیگر مناطق شهری است و این به معنای آن است که برای رفاه حداقلی ساکنان باید سرانههایی نظیر خدماتی و درمانی نیز 2 برابر سایر مناطق باشد،که مسلما اینگونه نیست. علاوه براین برخی از این نقاط نیز جز مناطق تاریخی بوده و نمیتوان بدون بررسیهای کارشناسی اقدامی برای بهسازی و بازآفرینی آن انجام داد.
با توجه به مسائل یاد شده، اصلیترین ویژگی این مناطق که مداخله برای دولت را پیچیده میکند، وجود مالکان خصوصی است؛ به عبارت دیگر پای ذینفع خصوصی درمیان است. تجربه نشان داده هر گاه دولت بدون توجه به این ذی نفعان پروژهای را تعریف کرده، خروجی آن نه تنها موجب بهتر شدن حال شهر نشده، بلکه مشکلات جدیدی را هم برای شهر به وجود آورده است، مانند پروژه بازسازی نواب که خروجی آن چیزی جز اخراج اجباری ساکنین قبلی و ایجاد مشکلات فرهنگی نبود.
بنابراین شیوه مداخله دولت در بازسازی این مناطق در موفقیت پروژهها تعیین کننده است؛ مهم است راهی انتخاب شود که کمترین هزینه را برای دولت، شهر و مردم داشته باشد. اما دقیقا چه راهکارهایی در مقابل دولت است؟
* اعطای تراکم تشویقی مساوی است با فاجعه