هر سال حدود ۱۷ هزار ایرانی در تصادفات رانندگی جان خود را از دست میدهند و صدها هزار نفر نیز دچار معلولیتهای دائمی میشوند. بخش مهمی از این قربانیان در خودروهایی جان میبازند که سالهاست با قیمتهای نجومی به مردم فروخته میشوند
جوان آنلاین: افتتاح مرکز تست تصادف خودرو در کشور، بدون تردید یک گام رو به جلو برای صنعت خودرو محسوب میشود، اما پرسش بزرگ افکار عمومی همچنان بیپاسخ ماندهاست. اگر خودروهای داخلی آزمونهای ایمنی را با موفقیت پشت سر میگذارند، چرا هر روز در جادهها و خیابانهای کشور، خودروهایی که باید حافظ جان سرنشینان باشند، خود به عامل تشدید مرگ و معلولیت تبدیل میشوند؟ آیا آزمونها واقعی هستند یا استانداردها با آنچه مردم در تصادفات تجربه میکنند، فاصلهای عمیق دارد؟
راهاندازی نخستین مرکز تست تصادف خودرو در ایران و خاورمیانه اتفاق مهمی است. از این پس خودروسازان برای انجام سه آزمون اجباری برخورد از جلو، جانب و عقب دیگر نیازی به ارسال خودرو به مراکز اروپایی، روسی یا چینی ندارند. اقدامی که هزینهها را کاهش داده و فرآیند اخذ گواهیهای استاندارد را تسهیل میکند، اما مسئله اصلی چیز دیگری است. مردم از خود نمیپرسند آزمون در داخل انجام میشود یا خارج از کشور. آنها تنها یک سؤال دارند؛ اگر خودروها ایمن هستند، چرا این همه کشته میدهند؟
روایت تلخ جادهها با روایت مراکز آزمون همخوانی ندارد
هر سال حدود ۱۷ هزار ایرانی در تصادفات رانندگی جان خود را از دست میدهند و صدها هزار نفر نیز دچار معلولیتهای دائمی میشوند. بخش مهمی از این قربانیان در خودروهایی جان میبازند که سالهاست با قیمتهای نجومی به مردم فروخته میشوند. رئیس پلیس راه راهور فراجا اعلام کردهاست که بیش از ۹۰ درصد تصادفات جرحی و فوتی کشور با خودروهای داخلی مرتبط است. این آمار به تنهایی زنگ خطری جدی برای صنعت خودرو و نهادهای نظارتی محسوب میشود. اگرچه عامل انسانی همچنان مهمترین علت وقوع تصادف است، اما آنچه جان انسان را حفظ میکند، کیفیت خودرویی است که در لحظه برخورد باید انرژی ضربه را جذب کند، فضای کابین را حفظ کند و اجازه ندهد یک تصادف به فاجعهای مرگبار تبدیل شود.
گواهی ایمنی برای کدام خودرو؟
یکی از پرسشهای قدیمی کارشناسان این است که آیا خودرویی که برای آزمون تصادف به مرکز تست ارسال میشود، دقیقاً همان خودرویی است که با همان کیفیت و همان قطعات از خط تولید خارج شده و به دست مشتری میرسد؟ در بسیاری از کشورهای دنیا، علاوه بر آزمون اولیه، سازوکارهای سختگیرانهای برای کنترل کیفیت تولید انبوه وجود دارد تا محصول نهایی با نمونه آزمایششده تفاوتی نداشتهباشد. اگر چنین نظارت مستمری وجود نداشته باشد، حتی معتبرترین آزمونهای تصادف نیز نمیتوانند تضمینکننده ایمنی تمام خودروهای تولیدی باشند.
آزمون کافی نیست
در بسیاری از کشورهای جهان نتیجه آزمون تصادف یک اطلاعات محرمانه نیست. مردم میدانند خودروی مورد نظرشان چند ستاره ایمنی گرفته، در برخورد از جلو چه عملکردی داشته و میزان حفاظت از راننده، سرنشین و کودک چگونه بودهاست، اما در ایران چند نفر میدانند خودرویی که سوار میشوند دقیقاً چه امتیاز ایمنی کسب کردهاست؟ چند نفر فیلم کامل تست تصادف خودروهای داخلی را دیدهاند؟ چند نفر میدانند هنگام برخورد با سرعت ۶۴ کیلومتر بر ساعت چه اتفاقی برای ستونها، اتاق خودرو، فرمان و کیسههای هوا رخ میدهد؟ نبود این شفافیت باعث شده اعتماد عمومی نسبت به نتایج آزمونها شکل نگیرد.