معلمان در همین یک هفته گذشته، آشفته شدهاند، از یک طرف باید اصول اولیه نظم سر کلاس را به این کودکان یاد دهند و از سوی دیگر، سواد فراموششدهشان را یادآوری کنند. املاگفتن سر کلاسهای سوم و چهارم، شبیه کلاساولیها شده است. خلقوخوی کودکان تغییر کرده؛ عصبیتر شدهاند و کمطاقتتر.
با شروع مدارس حضوری، معلمان این بار با چالش جدیدی مواجه شدهاند: تربیت کودکان! آنها که کلاس اولشان را در دوره کرونا گذرانده بودند، تصور درستی از کلاس درس و نیکمت و تخته و حیاط مدرسه ندارند و آنها هم که در پایههای بالاتریاند، قوانین مدرسه را از یاد بردهاند. در کلاسها بدون اجازه معلم راه میروند، خوراکی میخورند، حرف میزنند، روی زمین آشغال میریزند، آویزان معلم میشوند و یک لحظه آرام و قرار ندارند. یکی روی میز راه میرود و آن یکی از آخر کلاس، معلماش را «خاله» صدا میزند؛ اتفاقی که صدای خندههای سایر دانشآموزان را بلند میکند. هیچکس به هیچ قانونی پایبند نیست. هر آن چه دانشآموزان در پایههای قبلی از نظم و انضباط یاد گرفته بودند، حالا نقطه سر خط شده است!