اقتصاد ۲۴ – نوروز ۱۴۰۴، همچون هر سال، صحنه جنبشی عظیم از میلیونها ایرانی بود که در جستجوی تجدید قوا، به دامان طبیعت و میراث فرهنگی پناه بردند. اما این جنبش، این بار نه تنها ردپای شادی، که زخمهای عمیقی بر پیکره محیط زیست و هویت تاریخی ایران برجای گذاشت.
آمارهای رسمی از ۳۶ میلیون مسافر و ۱۱۵ تریلیون تومان گردش مالی حکایت میکنند؛ ارقامی که در نگاه اول، نویدبخش رونق اقتصادی است، اما در پس این اعداد، فاجعهای خاموش در جریان است. جزیره هرمز، نماد این تناقض، به صحنه غارتی سیستماتیک تبدیل شد؛ جایی که خاک سرخ ۶۰۰ میلیون ساله، نه به عنوان گوهری زمینشناختی، بلکه به مثابه سوغاتی اینستاگرامی به تاراج رفت. این واقعه، تنها نوک کوه یخ از چالشهای گردشگری ناپایدار در ایران است؛ چالشهایی که ریشه در کمبودهای ساختاری، فقدان آموزش و نگاه کوتاهمدت به مقوله سفر دارد.
به گزارش اقتصاد ۲۴ ، سفرهای نوروزی، از جنبه جامعهشناختی، پنجرهای به روح جمعی ایرانیان است؛ مردمی که در تقلای یافتن آرامش، ناخواسته به میراث خود خیانت میکنند. هجوم ۳۶ میلیون نفری به ۳۰ شهر محدود، نه تنها زیرساختها را فرسوده کرد، بلکه آشکار ساخت که گردشگری در ایران، بیشتر شبیه «فرار از شهر» است تا «کشف سرزمین». این گریز جمعی، در نبود آموزش، به تهاجمی ناخودآگاه به طبیعت و تاریخ بدل شد. رقم ۶۱ میلیون نفر-شب اقامت، اگرچه از نظر آماری رشد گردشگری را نشان میدهد، اما در عمل، بیانگر تمرکز ویرانگر بر نقاط خاص است. جنگلهای شمال که ظرفیت پذیرش ۱۰۰ هزار نفر را دارند، میزبان میلیونها شدند. این آشفتگی، حاصل نبود نظام توزیع هوشمند گردشگران و ناآگاهی از مفهوم «ظرفیت برد اکولوژیک» است.