به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو_امیرعلی فتحی؛ دو روز پیش، رئیسجمهور محترم با استناد به کلام امیرالمؤمنین علی (ع) فرمودند: «اگر دشمن تو را به صلح دعوت کرد، آن را رد نکن». این جمله که میتوانست در محفلی حوزوی یا کلاس درس اخلاق، بهدرستی تحسین شود، ناگهان بر پیشانی صفحه نخست روزنامهها رسانههای اصلاح طلب نشست. ذوقزدگی از این تیتر اما، بیش از آنکه نشانه یک پیروزی دیپلماتیک باشد، زنگ خطر یک سادهانگاری راهبردی را به صدا درآورد. چرا که میان «صلح» و «تسلیم»، فاصلهای به نازکی یک تیغ است و دشمن ما در این سالها نشان داده که در راه رفتن بر لبه این تیغ، استاد است.
طعم شیرین یک تیتر، زهر یک روایت
مسئله اصلی اینجاست: ما امروز، ناخواسته یا آگاهانه، این پیشفرض را پذیرفتهایم که «دشمن هم به دنبال صلح است». همین پیشفرض است که مشکل اصلی ماست. تیتر زدن این گزاره بدون تحلیل میدان، یعنی گام نهادن در زمین بازیای که دشمن طراحی کرده است. ما پذیرفتهایم که طرف مقابل، طالب آتشبس و آرامش است؛ غافل از اینکه او طالب «نفسگیری» برای ضربه بعدی است. او طالب تسلیم محض ملت ایران است. دشمنی که دیروز زیر میز مذاکره، زنجیر تحریم را محکمتر میبست و امروز در صحنه میدانی، از هیچ جنایتی فروگذار نیست، یکشبه بوی صلح نگرفته، بلکه بوی فرصت شنیده است.
وقتی دشمن نسخه میپیچد
مشکل در ذات دعوت نیست، در هویت دعوتکننده است. دشمن ما امروز «صلح» نمیخواهد، «تسلیم» میخواهد. فرق است بین این دو. صلح، توافقی است میان دو طرف برابر برای توقف خصومت؛ اما تسلیم، قبول یکجانبه شروط طرف مقابل است در غیاب هرگونه تضمین. آنچه امروز در لفافه به ما عرضه میشود، نسخهای برای عقبنشینی از مؤلفههای قدرت است؛ نسخهای برای خلع سلاح منطقهای، تعطیلی برنامههای دفاعی و پذیرش نظم تحمیلی. این نسخه را دشمن پیچیده، با خط خوش صلح. تجربه تاریخی ملت ما میگوید دشمن وقتی از مسیر فشار و تهدید راه به جایی نمیبرد، لباس مصلح به تن میکند تا همان اهداف را این بار با خودکار و کاغذ محقق کند. او صلح تحمیلی میخواهد برای تجدید قوا. این همان نقطهای است که بصیرت را از سادهاندیشی جدا میکند.
رهبر شهید و رمزگشایی از صلح دروغین