رادیو امروز تنها به موجهای سنتی محدود نیست، بلکه در قالب پادکستها، بسترهای دیجیتال و رسانههای نوین نیز حضور فعال دارد، اما ماهیت رادیو تغییر نکرده است؛ همچنان رسانهای مبتنی بر صدا، ارتباط انسانی و تحلیل باقی مانده است
جوان آنلاین: چهارم اردیبهشتماه، رادیو در ایران ۸۶ ساله شد. رسانهای که روزگاری «جعبه سخنگو» خوانده میشد و امروز پس از نزدیک به یک قرن، نه تنها کهنه نشده، بلکه در هیاهوی شبکههای اجتماعی، پادکستها و الگوریتمهای پیچیده، نفس عمیقی میکشد و جانی تازه میگیرد.
رادیو تنها یک رسانه نبوده و نیست. رادیو میهمان همیشگی خانهها در شلوغی صبح و خلوت شب بود؛ همراه راننده در جادههای طولانی و صدای امید در تاریکترین روزهای جنگ و بحران. زیبایی رادیو در «بیچشمی» آن است؛ در همین سادگی که چشم را میبندد و تخیل را میگشاید. رادیو به مخاطبش یاد داد که میتوان شنید، تصور کرد و همراه شد بدون آنکه تصویری در کار باشد. در ایران امروز، با وجود انبوه شبکههای اجتماعی مجازی و سیل شایعات، رادیو همچنان یکی از مراجع قابل اعتماد برای دهها میلیون ایرانی است. رادیو در لحظات بحرانی، در شبهای انتخابات، در روزهای کرونا و در دل حوادث هرگز پیامش را قطع نکرده است.
مهدی شهابتالی، مدیر شبکه رادیویی گفتوگو در گفتوگو با «جوان»، از جایگاه تاریخی و امروزین رادیو در زیست رسانهای جامعه سخن گفت. رسانهای که به اعتقاد او همچنان در بحرانها ستون اعتماد عمومی است. به باور او، رادیو بهواسطه دسترسی آسان، سرعت عمل و ضریب نفوذ بالا، همچنان یکی از مؤثرترین رسانهها در شرایط پیچیده و پیشبینیناپذیر محسوب میشود.
رادیو نقطه اتکای جامعه است