به گزارش مجله خبری نگار، «چه روزگاری داشتیم/ برو و بیایی داشتیم/ این همه غم نداشتیم/ هیچچیزی کم نداشتیم». گوشکردن به این شعر آنهم با آهنگ بچههای کوه آلپ و صدای عبدالجبار کاکایی کافی است که ما را ببرد به سالهای نهچندان دوری که در آن خبری از تکنولوژیهای امروزی نبود؛ افرادی که زندگی دوباره در آن دوران تاریخی (اواخر دهه ۵۰ و دهه۶۰) را در میان پستهای خاطرهانگیزشان در فضای مجازی حسرت میکشند. یک روز با بشقابهای قدیمی و رنگورو رفته مادربزرگ خاطرهبازی میکنند، یک روز با پختن استامبولی روی چراغ خوراکپزی فیتیلهای آبیرنگ به یادگار مانده از آن دوران، یک روز گوشههایی از فیلم مهمان مامان را با زیرنوشته خوشبهحال دورهمیهای آن روزها منتشر میکنند و یک روز هم حسرت خوابیدن کنار هم در خانه مادر بزرگ را. حالا هم که چند وقتی است هوش مصنوعی به کمکشان آمده و هرچه اراده کنند از گذشته سریعا در قالب فیلمی کوتاه تحویلشان میدهد.