در شرایطی که شاخصهای کلان سلامت کشور از جمله تورم نقطهای بخش سلامت (۶۸.۳ درصد، مرکز آمار ایران، دیماه ۱۴۰۴) و سهم هزینههای کمرشکن سلامت از سبد خانوار (بیش از ۱۲ درصد) تصویری روشن از یک ناکارآیی ساختاری و مزمن ارائه میدهند، سیاستهای اصلاحی متعارف عملاً به بنبست رسیدهاند. محدودیت شدید منابع مالی، فرسودگی سازوکارهای اجرایی و مقاومت نهادی، امکان تداوم مسیرهای گذشته را سلب کرده است.
در چنین بستری، سلامت دیجیتال و پزشکی از راه دور از یک گزینه حاشیهای و فناورانه، به کانون گفتمان سیاستگذاری سلامت کشور منتقل شده است. این رویکرد نه یک «لوکس تکنولوژیک»، بلکه پاسخی عملیاتی و سیستماتیک به سهگانه مزمن دسترسی، کیفیت و هزینه در نظام سلامت ایران است. سرعت و کیفیت تصمیمگیری درباره پیادهسازی آن، امروز به معیاری گویا برای سنجش توان حکمرانی سلامت در مواجهه با بحران اقتصادی بدل شده است.