سلوک اربعینی ابعاد مختلفی دارد: یک بعد فردی و یک بعد اجتماعی. در بعد فردی، اگر بخواهیم از نگاه عرفانی به آن نگاه کنیم، سلوک اربعین یک سلوک معنوی و شخصی است
جوان آنلاین: راهپیمایی اربعین، تنها یک تجمع میلیونی یا مناسک عبادی نیست، سفری است از «من امروز» به «انسانی بهتر». هر زائری که پای در این مسیر میگذارد، باید از سطح عبور کند و به عمق معنای این حرکت بیندیشد. حرکتی که نه فقط قدم زدن به سوی کربلا، بلکه رفتن به سوی کمال انسانی است. سفری که اگر درست فهمیده شود، میتواند آغاز دگرگونی درونی و اجتماعی باشد. سهیل اسعد (ادگاردو روبین) در سال ۱۹۷۱ در آرژانتین و در خانوادهای لبنانی تبار متولد شد. او در فضای مسیحی رشد کرد تا اینکه پس از انقلاب اسلامی ایران و آشنایی با آثار امام خمینی (ره) و شهید مطهری (ره)، به مذهب شیعه علاقهمند شد. در ۲۰سالگی به لبنان رفت، زبانعربی آموخت و پس از سهسال برای تحصیل علوم دینی به قم آمد. ورودش به حوزه علمیه در سال ۱۳۷۶ آغاز مسیر تبلیغی او بود. تحول اعتقادی او به تدریج خانوادهاش را نیز تحتتأثیر قرار داد. مادرش محجبه شد، پدرش به حج رفت و چندین عضو خانواده طلبه شدند. در گفتوگو با این مبلّغ بینالمللی و اندیشمند شیعه که سالها در جغرافیای متنوعی از دنیای اسلام فعالیت فکری و فرهنگی داشته است، به ابعاد تربیتی، انسانی و تمدنی این رخداد عظیم پرداختهایم. او اربعین را نه فقط نماد عشق به امام حسین (ع)، بلکه مدرسهای فعال برای تربیت انسانهایی میداند که میتوانند زمینه ساز ظهور امامزمان (عج) باشند. وی میگوید: «ما در زیارت اربعین در واقع داریم انسانیت کامل را زیارت میکنیم. آنجا دیگر تمام مرزها حذف میشود و فقط انسانها حضور پیدا میکنند.» اسعد با تأکید بر شکلگیری امت زیر پرچم امامت میگوید: «این حرکت، نه تنها نماد وحدت امت اسلامی است، بلکه گره به کار دشمنان میاندازد و آنها را در برابر اراده این امت، بارها مأیوس کرده و میکند.» برای آشنایی با نگاه تحلیلی و ژرف این متفکر شیعی درباره مکتب سیدالشهدا (ع)، سبک زندگی اربعینی، تربیت حسینی، وحدت امت و پیوند اربعین با ظهور، متن گفتوگو با وی را بخوانید.
فلسفه و معنای «سلوک اربعینی» در نگاه دینی و عرفانی چیست؟
سلوک اربعینی ابعاد مختلفی دارد: یک بعد فردی و یک بعد اجتماعی. در بعد فردی، اگر بخواهیم از نگاه عرفانی به آن نگاه کنیم، سلوک اربعین یک سلوک معنوی و شخصی است. یعنی زیارت امام حسین (ع) در روز اربعین، نوعی عبادت و تقرب به خداوند است. این زیارت، تجدید عهدی است با ولایت و ولایتپذیری، یعنی نوعی پایبندی عملی به مسیر امام حسین (ع) و راه عاشورا. همچنین، ارتباط قلبی، فکری و ایدئولوژیک تازهای با امام حسین (ع) برقرار میشود.
اما سلوک اربعینی یک بعد اجتماعی هم دارد. در این بعد، اربعین یک حرکت جمعی است. حضور امت اسلامی در برابر امام و در محضر او، جلوهای از قدرت امت است. این حضور گسترده، پاسخی است به حوادث و چالشهای دنیا. یعنی اینکه یک امت، در یک زمان و مکان خاص، برای رسیدن به یک هدف مشترک، به سمت یک مسیر واحد، زیر پرچم امامت حرکت میکنند. در اینجا، مسئله ارتباط بین امام و امت مطرح میشود. در سلوک اربعین، یک حقیقتی به نام «امام» وجود دارد و در کنار او «امتی» هست که حرکت میکند، تا همراه امام باشد و به اهداف او برسد. در واقع، روز اربعین صحنهای است برای نمایش این ارتباط عمیق بین امام و امت، ارتباطی که در سلوک اربعینی بهخوبی دیده میشود.