خانم ژاله صامتی در گفتوگوی اخیرشان با شرق از نبود تربیت حرفهای، ضعف آداب تئاتری و فاصله گرفتن نسل جوان از اصول این هنر گفتند. حرفشان، در ظاهر، درست است. اما هر حقیقتی اگر نیمهاش گفته شود، میتواند به بیعدالتی تبدیل شود. پیش از آنکه نسل تازه را متهم کنیم، شاید بهتر باشد سهم خودمان را در ساختن این وضعیت ببینیم.
به گزارش مجله خبری نگار،نسل امروز فرصت شاگردی ندارد. نه، چون عجول است، بلکه، چون ایران سالهاست فرصت صبر را از جوانهایش گرفته است. کووید، آبان ۹۸، ۱۴۰۱، جنگ، بحران اقتصادی و دهها شوک دیگر، هر بار بخشی از آینده این نسل را با خود بردهاند. در چنین وضعیتی، وقتی یک کارگردان باید دو سال در صف اجرای یک نمایش بماند، وقتی هیچ افق روشنی برای اجرا وجود ندارد، چطور میتوان از جوانی خواست سالها صبر کند تا شاید روزی دیده شود؟